Podczas ‘eFHa Festiwal 2012″ odbędą się warsztaty filmowe dla uczestników, którzy zgłoszą się do 18 kwietnia u organizatora. Ilość miejsc ograniczona!

MONTAŻ I DŹWIĘK W PRODUKCJI FILMOWEJ

Zajęcia odbędą się w MOKiS w Bielawie w dniach 20-21.04.2012

Prowadzący to specjaliści w tej dziedzinie:

• Adam Kwiatek („Naznaczony”, „Obława”) – montaż
• Michał Jankowski („Naznaczony”, „Weekend”) – dźwięk

Koszt zajęć to opłata w wysokości 20 PLN.

Informacje i zapisy (do dnia 18 kwietnia!) – MOKiS tel.74 83 35 333
lub e-mail efha@efha.pl

UWAGA! Ilość miejsc jest ograniczona!

‘eFHa Festiwal 2012′ to festiwal skierowany do polskich twórców filmowych, którzy realizują filmy z szeroko pojętej fantastyki i horroru. Trzecia edycja odbędzie się w dniach 20-21 kwietnia 2012 roku w Bielawie (woj. dolnośląskie)

Więcej informacji na:

http://efha.pl/index2.php

https://www.facebook.com/eFHaFestiwal

Znamy już pełen skład jury, który będzie oceniał filmy Festiwalu Niezależnych Filmów Fantastycznych i Horrorów ‘eFHa 2012′. Impreza odbędzie się w dniach 21-22 kwietnia w Bielawie.

„Wielka piątka” festiwalowego jury to:

Cezary Harasimowicz

Scenarzysta, absolwent Studium Scenariuszowego PWSFTviT w Łodzi. Nagrodzony przez Europejską Akademię Filmową za scenariusz do filmu „300 mil do nieba”, brał udział w warsztatach Roberta Redforda w Sundance Institute.
Jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej.

Kamil Śmiałkowski

Krytyk, dziennikarz i publicysta komiksowy oraz filmowy. Autor leksykonów o wampirach i Jamesie Bondzie. Pracował w redakcjach działów kulturalnych tygodników NEWSWEEK i WPROST. Autor scenariuszy do telewizyjnych programów kulturalnych.

Jarosław Boberek

Aktor i „Mistrz polskiego dubbingu”. Jego głos jest znany z wielu fantastycznych gier min. „Wiedźmina” ( w filmie odtwarzał postać Yarpen Zigrina ). Podczas festiwalu nie poskąpi rad odnośnie emisji głosu.

Grzegorz Mostowicz-Gerszt

Aktor, ukończył wydział aktorski na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej we Wrocławiu (1986-1991). Po studiach pracował w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu oraz w innych teatrach. Wystąpił w wielu polskich filmach i serialach, gdzie często był obsadzany w rolach czarnych charakterów.

Krzysztof Spór

Redaktor naczelny Stopklatka.pl, najstarszego portalu filmowego w Polsce, wielki fan filmowej fantastyki.

***

eFHa Festiwal – to impreza skierowana do polskich twórców filmowych, którzy realizują filmy z szeroko pojętej fantastyki i horroru. Kolejna edycja odbędzie się w dniach 20-21 kwietnia 2012 roku w Bielawie (woj. dolnośląskie). Więcej informacji na:

efha.pl
https://www.facebook.com/eFHaFestiwal

Zasady konkursu są proste. Na podstawie jednego z wybranych opowiadań należy zrealizować film nie dłuższy niż 30 minut. Film może być „na motywach” lub pełną adaptacja opowiadania. Ważne jest to, że organizatorzy nie zastrzegają sobie praw do prezentacji zgłoszonych obrazów jedynie na ich imprezie. Filmy będzie można zgłaszać także na inne festiwale lub prezentować na pokazach niekomercyjnych. Na najlepszych twórców czekają atrakcyjne nagrody pieniężne (3000 zł za I miejsce ). Regulamin dotyczący zasad zgłaszania filmów dostępny jest TUTAJ.

Od pewnego czasu zaczęło nas nurtować pytanie: kto następny? Gdzie powinniśmy szukać kolejnych obiecujących twórców filmowych, następców Finchera, Nolana, Natalego czy Aronofskiego? Reżyserów, na których kolejne obrazy można iść do kina w ciemno, ludzi którzy w taki czy inny sposób pokażą w kinie nową jakość?

Owocem naszych kolektywnych rozważań jest poniższa lista. 12 filmowców, którzy zdążyli zaznaczyć swoją obecność na kinematograficznej scenie i przedstawić własny styl, ale jednocześnie oczekiwać należy po nich kolejnych, być może jeszcze bardziej spektakularnych dzieł.

Zdajemy sobie sprawę z tego, że być może bezwiednie kogoś pominęliśmy lub tuż za rogiem czai się kolejny zdolny debiutant. Obecnie jednak największą uwagę powinniście zwrócić na poczynania tych ludzi:

Duncan Jones

Duncan Jones (a właściwie Duncan Zowie Haywood Jones, syn Davida Bowie) karierę zaczynał jako reżyser klipów reklamowych. Kiedy jednak pojawiła się możliwość stworzenia pierwszego, pełnometrażowego filmu Jones skwapliwie z niej skorzystał. Mając na uwadze ograniczenia budżetowe stworzył „Moon„. Dzieło, które zarówno wizualnie jak i pod względem fabularnym może stawać w szranki z największymi klasykami gatunku SF. Już to wystarczyło by z uwagą śledzić karierę Brytyjczyka. Jego talent został z resztą dostrzeżony dość szybko w Hollywood i kolejny film – „Source Code” – powstał za dużo większe pieniądze. Nie przełożyło się to niestety na efekt artystyczny. Drugiemu filmowi Jonesa zabrakło holistycznego podejścia, jakim charakteryzował się debiut. Trzeba przyznać jednak, że nawet zniżka formy zaowocowała kinem interesującym i wymykającym się wielu schematom, jakie opanowały wielkobudżetowe produkcje sci-fi.

Jones ma zadatki na dobrego, gatunkowego twórcę. A niestety artyści tego typu są obecnie ogromną rzadkością. Na niwie fantastyki naukowej chyba jedynie Vincenzo Natali podąża własnymi ścieżkami i potrafi tworzyć filmy takie jak chce, a nie jakich oczekują księgowi. Trzymamy kciuki za to, żeby Duncan przyjął podobną filozofię.

Jeff Nichols

Jak Agnieszka słusznie zauważyła w recenzji „Take Shelter”, w przypadku Jeffa Nicholsa wiele wnosi współpraca z osobą zwykle stojącą po drugiej stronie kamery, Michaelem Shannonem. Wspólnie pracowali przy debiucie Jeffa, „Shotgun Stories” oraz przy znakomitym „Take Shelter„. Połączą również siły podczas produkcji trzeciego filmu Nicholsa, którym będzie „Mud”. Tym razem już w dość gwiazdorskiej obsadzie (obok Shannona także Matthew McConaughey, Reese Witherspoon i Sam Shepard) reżyser opowie o dwojgu nastolatków, którzy spotykają zbiegłego skazańca .

Trudno wyrokować w jakim kierunku podąży Nichols, dwa pierwsze filmy cechowało dość niezależne podejście – skupienie na emocjach, na psychice bohaterów, kreowanie specyficznego międzyludzkiego mikrokosmosu. Między wierszami wyczuwam, że wraz z „Mud” Jeff może pójść w stronę typowego thrillera, ale może nie, może się mylę. Jedno jest pewne – ze swoim talentem nawet skupiając się na akcji i intrydze wciąż będzie w stanie nakręcić coś co najmniej niebanalnego.

Steve McQueen

O McQueenie jako reżyserze zrobiło się głośno cztery lata temu, jednak jego kariera zaczęła się już na początku lat 90-tych. Był wtedy uznanym artystą wizualnym, fotografem i rzeźbiarzem wielokrotnie nagradzanym za swoją pracę, między innymi nagrodą Turnera przyznawaną przez Tate Gallery. W 2008 roku McQueen nakręcił swój debiut fabularny – „Głód”, opowiadający o strajku głodowym jednego z przywódców IRA – Bobby’ego Sandsa oraz jego współwięźniów, walczących o przywrócenie im statusu więźniów politycznych. „Głód” został obsypany nagrodami, z których najważniejszą jest Camera d’Or przyznawana w Cannes reżyserom-debiutantom.

Jego drugi film – „Wstyd” – był jedną z najbardziej nagłośnionych i oczekiwanych premier początku tego roku. Kontrowersyjny dramat o samotności i pustce oraz ucieczce w uzależnienie od seksu podkreślił status McQueena jako artysty bezkompromisowego, o dość niespotykanej ostrości wypowiedzi, ale również filmowca przykładającego wielką wagę do strony formalnej filmu, gdyż zarówno „Głód” jak i „Wstyd”, to filmy wizualnie doskonałe.  Za swój wkład w rozwój sztuki audiowizualnej, McQueen został odznaczony w zeszłym roku Orderem Komandorskim Imperium Brytyjskiego.

Andrea Arnold

Artystka, która zaczęła swoją karierę od występów w programie dla dzieci. Jej reżyserskie początki to kilka filmów krótkometrażowych, z których jeden – „Wasp” – przyniósł jej Oscara w roku 2005. Fabularny debiut, pt.: „Red Road” powstał rok później jako część trylogii „Advanced Party” wymyślonej przez Larsa von Triera, Lone Scherfig i Andersa Thomasa Jensena. Ta mroczna historia operatorki sieci kamer przemysłowych obsesyjnie podglądającej mężczyznę ze swej przeszłości, zdefiniowała wizualny styl Arnold opierający się w dużej mierze na zasadach Dogmy 95, lecz będący jej bardziej poetycką wersją.

Film zdobył Nagrodę Jury w Cannes, tak jak jej następne dzieło – „Fish Tank” z roku 2009. W 2011 Arnold nakręciła nową adaptację „Wichrowych wzgórz” Emilly Bronte, która podzieliła widownię festiwalu w Wenecji, mimo przyznanej nagrody za zdjęcia. W tym samym roku reżyserka została odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego za jej wkład w rozwój przemysłu filmowego na Wyspach.

Neill Blomkamp

Blomkamp to jedno z najmłodszych nazwisk na naszej liście (ur. 1979). Jednak już na początku swej działalności nakreślił własny, unikalny i charakterystyczny styl realizacyjny. Skupiony na mocnej, energicznej stronie wizualnej, przesyconej elementami industrialnymi. Wypełniony ujęciami stylizowanymi na obraz uzyskiwany z kamer przemysłowych i reporterskich. Pomysłowo i zręcznie wplatanymi efektami wizualnymi oraz ‘nerwową’ pracą kamery. Krótkometrażowy „Alive in Joburg” oraz tryptyk „Downfall” reklamujący grę Halo 3 były jednak tylko przedsmakiem.

Dopiero w „District 9″ Blomkamp pokazał pełnię swoich możliwości jako reżyser – nie tylko tworząc rzecz interesującą wizualnie, ale umieszczając ją w niespotykanym dotąd kontekście. I chociaż pełnometrażowemu debiutowi Neilla można wiele zarzucić, to trzeba przyznać, że jest to dzieło wyróżniające się. A to w połączeniu z faktem, że „Elysium” – kolejny projekt tego pochodzącego z RPA reżysera – również będzie filmem SF, daje nadzieję na karierę kolejnego uzdolnionego twórcy gatunkowego.

Fabrice Du Welz

Pełnometrażowy debiut nakręcił już 8 lat temu. „Calvaire” wraz ze swoją obskurną atmosferą, odrażającymi bohaterami był tak sugestywny, że niemal fizycznie czuło się smród bijący z ekranu. Pamiętam, że zrobił na mnie duże wrażenie na którejś edycji Nowych Horyzontów, jeszcze w Cieszynie. Ale to „Vinyan” z 2008 roku był dla mnie prawdziwym objawieniem.

Zbierający bardzo różne recenzje mnie zachwycił prawdziwie opresyjną atmosferą, niezwykłym ukazaniem potęgi Natury, podróży do jądra ciemności, tego wewnątrz  umysłu. A na dodatek przepiękne zdjęcia i muzyka.Może to duże słowa, ale według mnie „Czas Apokalipsy” doczekał się godnego spadkobiercy. Kolejny film właśnie się kręci, to „Colt 45″, który – jak nietrudno wywnioskować – ma być thrillerem policyjnym. Cóż, wolałbym, żeby Fabrice nadal babrał się gdzieś z dala od wielkich miast w błocie, deszczu i robactwie gnieżdżącym się w ludzkiej głowie, ale w sumie… dobry francuski thriller też nie jest zły.

Kelly Reichardt

Scenarzystka i reżyserka, będąca przedstawicielką minimalizmu w amerykańskim kinie niezależnym. Zadebiutowała w roku 1994 filmem „River of Grass” opowiadającym historię małżeństwa z Florydy, które stara się opuścić swój dom, po tym jak oboje byli świadkami przestępstwa. Para nie ma jednak na to środków. Temat obawy przed zmianami i uwięzienia przez okoliczności życiowe będzie powracał w następnych filmach Reichardt, tj. „Wendy i Lucy” czy „Meek’s Cutoff”. Po debiucie, Reichardt czekała 12 lat by nakręcić „Old Joy”, jednak dopiero wspomniany „Wendy i Lucy” z 2008 roku zwrócił uwagę krytyki na oryginalny styl artystki, ale również przyczynił się dość znacząco do rozwoju kariery Michelle Wiliams, która zagrała w nim główną rolę.

Pesymistyczny film drogi o dziewczynie podróżującej na Alaskę miał swoją premierę na festiwalu w Cannes i zdobył dwie nagrody na festiwalu w Toronto: za główną rolę żeńską oraz dla najlepszego filmu roku. Kelly Reichardt po raz kolejny podjęła współpracę z Williams w swoim najnowszym filmie - „Meek’s Cutoff”, będącym nowym podejściem do gatunku westernu. Czy minimalizm, będący znakiem rozpoznawczym reżyserki sprawdził się w tym gatunku? Zdania są podzielone. Nie zmienia to jednak faktu, że Reichardt pozostaje jedną z najbardziej kreatywnych, współczesnych artystek niezależnych.

James Watkins

To znaczy z Jamesem generalnie jest tak, że żaden z jego poprzednich filmów nie wywarł na mnie jakiegoś bardzo dużego wrażenia. „Eden Lake” okazał się raczej przereklamowanym survivalem o społecznych aspiracjach, a „The Woman In Black” staroświeckim, nieco przestylizowanym filmem grozy bazującym na starych jak świat chwytach, które jednak odpowiednio wykorzystane wciąż mogą robić wrażenie.

Watkins, choć ani w jednym, ani w drugim filmie nie pokazał pełni swojego talentu,  kilkoma scenami udowodnił, że jest na tyle wszechstronny, aby odnaleźć się zarówno w grozie współczesnej – prymitywnej i brutalnej, jak i w tej sprzed lat, okrytej patyną, ale dystyngowanej i szlachetnej. Watkins nie rozwinął w pełni skrzydeł, te filmy traktuję raczej jako wprawkę. Jest potencjał, są przebłyski, czekam na trzeci film, który może być bombą.

Gareth Edwards

Edwards uchodzić może za eksperta od operowania ograniczonymi środkami. W 2008 roku (mając za sobą spore doświadczenie w pracy nad efektami wizualnymi) wziął udział w 48 godzinnym konkursie, zorganizowanym w ramach festiwalu Sci-Fi London. Krótkometrażówka Edwardsa – „Factory Farmed” – konkurs wygrała, a sam reżyser zajął się realizacją dużo ambitniejszego projektu. Jednak ponownie dysponując skromnymi środkami, w tym przypadku finansowymi.

O „Monsters” przez długi czas mówiło się jako o ‘tym wielkim filmie SF, który jeden facet zrobił na własnym laptopie’. Co oczywiście nie było prawdą, ale wskazywało na jedną ważną rzecz: nawet kino tzw. ‘wielkiego formatu’ jest już wchłaniane przez współczesną ‘demokratyczną kulturę’. Kulturę, gdzie środki twórcze są dostępne dla każdego, ale jedynie ludzie z wizją – tacy jak Edwards – potrafią z tych środków korzystać.
W tym kontekście interesujący jest kolejny projekt, jakim ten 37 letni Brytyjczyk ma się zająć. Chodzi mianowicie o kolejny film o Godzilli, odcinający się od japońskich poprzedników i koszmarku Emmericha. Projekt ten może okazać się ‘być-albo-nie-być’ Edwardsa, zarówno pod względem zawodowym jak i artystycznym.

Joanna Hogg

Choć filmografia Joanny Hogg zawiera jedynie dwa tytuły fabularne, ma ona za sobą bogatą karierę w telewizji. Zaczynała pod koniec lat 70-tych jako fotograf i autorka eksperymentalnych filmów tworzonych pod okiem jej mentora – Dereka Jarmana. W 1988, na zakończenie swej edukacji w National Film and Television School, nakręciła etiudę pt.: „Caprice”, w której główną rolę zagrała Tilda Swinton. W telewizji pracowała przy tak popularnych serialach jak: „EastEnders” czy „Casualty”. Jednak w 2007 postanowiła nakręcić debiut fabularny – „Unreleated”, opowiadający historię bezdzietnej kobiety, która wyjeżdża na wakacje ze swoją przyjaciółką i jej rodziną. W trakcie pobytu w Toskanii – główna bohaterka Anna, coraz mniej interesuje się dorosłym towarzystwem, a coraz bardziej nastoletnim siostrzeńcem przyjaciółki.

Ten rodzinny dramat zdobył m.in. nagrodę FIPRESCI na festiwalu w Londynie i zwrócił uwagę krytyki na pracę Hogg odznaczającą się przede wszystkim minimalizmem, zarówno fabularnym jak i formalnym. Hogg stosuje niewielkie ruchy kamery i długie ujęcia, co przywodzi na myśl filmy Yasujiro Ozu (również jeśli chodzi o tematykę więzów rodzinnych) i tak samo jak w przypadku japońskiego mistrza, czyni z jej filmów materiał dla cierpliwych widzów. W 2011, Hogg nakręciła film „Archipelago”, będący kontynuacją tematyczną „Unreleated”.

Cary Joji Fukunaga

Jeden z najciekawszych, choć najtrudniejszych do zdefiniowania reżyserów amerykańskich. Człowiek o imponującym przebiegu edukacji (oprócz tytułów z trzech uniwersytetów ma również na koncie kilka grantów), który karierę rozpoczął w 2009 roku wspaniałym filmem „Sin Nombre”. Nakręcona w Meksyku historia członka gangu Mala Salvatrucha, odznaczała się nie tylko realizmem i surowością, ale również formalnym liryzmem. Film był swoistym objawieniem na festiwalu w Sundance, gdzie Fukunaga zdobył nagrodę dla najlepszego reżysera, a Adriano Goldman został nagrodzony za zdjęcia.

Po tak mocnym debiucie kompletnym zaskoczeniem była decyzja o nakręceniu kolejnej adaptacji „Jane Eyre”. Trzeba jednak przyznać, że jest to jedna z bardziej udanych ekranizacji, stawiająca nacisk na gotyckość pierwowzoru literackiego. Fukunaga będzie kontynuował poszukiwania gatunkowe w kolejnym projekcie zatytułowanym „No Blood, No Guts, No Glory”. Jest to historia z czasów amerykańskiej wojny domowej opowiadająca o napadzie na pociąg mającym zakończyć konflikt zbrojny. Film oparty jest na faktach, które w 1926 roku zainspirowały dzieło Bustera Keatona pt.: „Generał”.

Lynne Ramsay

Szkocka reżyserka i scenarzystka, posiadająca imponujący przebieg filmowej kariery, mimo dość ograniczonej filmografii. Jej etiuda zaliczeniowa „Small Deaths” nakręcona w roku 1996, zdobyła nagrodę Jury na festiwalu w Cannes, tak jak o rok późniejszy szort – „Gasman”. Nazwisko Ramsay stało się głośne w roku 1999 po premierze jej debiutanckiego filmu fabularnego. „Ratcatcher” (polski tytuł: „Nazwij to snem”) opowiada historię 12 letniego chłopca żyjącego w slumsach Glasgow.

„Rozpadający się” świat widziany oczami dziecka wpisywał się w bogatą historię brytyjskiego kina społecznego spod znaku tzw. „młodych gniewnych”, jednak posiadał wizualną poezję, która stała się znakiem rozpoznawczym Ramsay. W 2002 ukazał się „Morvern Callar” – dramat ze wspaniałą rolą Samanthy Morton, jednak dopiero zeszłoroczny dramat „Musimy porozmawiać o Kevinie” nagłośnił nazwisko Ramsay i przedstawił ją szerszej publiczności.

Tak zupełnie bez ironii. Dosłownie jak i w przenośni. Rok 2011 można uznać za niezwykle udany pod względem filmowym.

Sytuacja jest jeszcze ciekawsza, jeśli przyjrzymy się zeszłorocznym premierom pod kątem szeroko rozumianego science-fiction. Nie zabrakło zarówno tytułów spektakularnych i rozrywkowych jak i kameralnych, trudnych w odbiorze produkcji. I biorąc pod uwagę te ostatnie, zaryzykować mogę stwierdzenie, że dla filmowego s-f to najlepszy rok od ponad dekady.

Poniższa lista zawiera tytuły ułożone chronologicznie, zgodnie z datą polskiej premiery.
Klikając na tytuł przejdziecie do wszelkich materiałów jakie publikowaliśmy na temat danej produkcji:

Władcy umysłów (The Adjustment Bureau)

Zaskakującym jest fakt, że „Władców umysłów” można było obejrzeć bez zgrzytania zębami. Choć literacki pierwowzór został potraktowany dość swobodnie i skupiono się na wątku miłosnym, to całość wypadła naprawdę zgrabnie. Co prawda nie ma tu mowy o filmie na miarę „Zaklętych w czasie„, ale „Władcy umysłów” stanowią dość miłą odmianę od pozostałych (nastawionych w większości na akcję) ekranizacji twórczości P.K. Dicka.

Nie opuszczaj mnie (Never Let Me Go)

Czystej wody dystopijny koszmar. Poprowadzony z niesamowitą precyzją, choć nie mówiący wprost o implikacjach zmian dokonanych w prezentowanej rzeczywistości. Oto powojenne społeczeństwo odkrywa sekret klonowania i tworzy z tego nazistowsko-medyczny, luksusowy przemysł. A wszystko to w ascetycznym, wypełnionym jesiennym klimatem, dość kameralnym i stonowanym filmie. Pozycja obowiązkowa dla każdego fana science-fiction i jednocześnie jeden z najlepszych obrazów tego nurtu w historii.

Jestem bogiem (Limitless)

Pierwsza rzecz warta odnotowania: polski tytuł dużo zgrabniej podsumował sedno filmu niż ten oryginalny. „Jestem bogiem” pod płaszczem letniej rozrywki przemycił kilka idei dość rzadko poruszanych w filmowym s-f. Od szerszych tematów, takich jak celowość transhumanizmu, po drobne, ale celne obserwacje (jak choćby maniakalny charakter zachowania głównego bohatera po przyjęciu „wspomagaczy”).

Kod nieśmiertelności (Source Code)

Duncan Jones zarówno w „Moon” jak i „Kodzie nieśmiertelności” zaprezentował dojrzałe, humanistyczne podejście do fantastyki naukowej. Jednak drugiemu filmowi Jonesa brakuje tego, co wyróżniało debiut: kameralności, świetnej stylizacji i klimatu. „Kod nieśmiertelności” to hollywoodzki produkcyjniak pełną gębą, stawiający momentami efekciarstwo ponad sens i pozbawiony jakichkolwiek cech wyróżniających reżysera. Jednak mimo swoich braków, film stanowi udaną żonglerkę fabularnymi cytatami i stawia kilka ważkich pytań.

X-Men: Pierwsza klasa (X-Men: First Class)

Dowód na to, że w odpowiednich rękach, nawet zrujnowana i doprowadzona do dna seria filmowa może odzyskać blask. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla fanów komiksów Marvela, ale każdego kto ceni dobre, rozrywkowe kino.

Hanna

„Hanna” wymyka się gatunkowym podziałom. Na przecięciu kina szpiegowskiego, sensacyjnego, dramatu psychologicznego i science-fiction powstała pewna nowa jakość. Nie do końca ukształtowana, ale bez dwóch zdań warta odnotowania. Świetny przykład na to, jak na bazie schematów stworzyć coś świeżego.

Super 8

J.J. Abrams po raz kolejny udowodnił, że potrafi nakręcić fajne, lekkie w odbiorze kino. Na dodatek dość udanie przywołał klimat młodzieżowych, przygodowych produkcji z lat 80. „Super 8″ ma wszystko czego można oczekiwać po takiej produkcji: sympatycznych bohaterów, dobre tempo i odrobinę tajemniczości. Czy można chcieć czegoś więcej?

Strefa X (Monsters)

Film ten cenię głównie za zerwanie ze schematami, które skrępowały podobne produkcje na długie, długie lata. Jest to też świetny przykład na to, że obecnie finansowe ograniczenia nie mają tak dużego znaczenia. Zdeterminowany filmowiec jest w stanie dopiąć swego i stworzyć naprawdę solidne dzieło za ułamek typowego hollywoodzkiego budżetu.

Kapitan Ameryka: Pierwsze starcie (Captain America: The First Avenger)

Ukłon w stronę wielbicieli dieselpunku. Może nieco za słabo osadzony w tejże stylistyce, ale na bezrybiu… Poza tym „Kapitan Ameryka” należy do tych udanych adaptacji marvelowskich komiksów. Miłośnicy „Rocketeera” poczują się jak u siebie w domu.

Geneza planety małp (Rise of the Planet of the Apes)

Największe zaskoczenie i jednocześnie miłe rozczarowanie. Prequel/restart miernej, choć z niezrozumiałych dla mnie powodów, kultowej serii filmów? To nie miało prawa się udać. A jednak – „Geneza planety małp” to produkcja niczym z najlepszych czasów Spielberga. W odpowiednich proporcjach wypełniona akcją, angażująca i dobrze opowiedziana. Brawo!

Epidemia strachu (Contagion)

Reżyseria i zdjęcia Stevena Soderbergha. Muzyka Cliffa Martineza. A do tego naprawdę gwiazdorska obsada. „Epidemia strachu” bazuje na wyświechtanym motywie globalnej pandemii, ale przedstawia całość w stosunkowo obiektywny, chłodny sposób.

Druga Ziemia (Another Earth)

Nie jest to tradycyjne sci-fi, ani tym bardziej zwykły dramat. To magiczne, niebanalne i ściskające za gardło dzieło. Jeden z tych prostych i skromnych filmów, które na lata zostają w pamięci. Brit Marling jest w tym filmie znakomita. Wręcz nie mogę doczekać się „Sound Of My Voice„, które do dystrybucji ma trafić w bieżącym roku.

Łono (Womb)

„Womb” miał wszelkie szanse na to, żeby stać się dziełem przez wielkie D. Filmem kultowym. Obrazem kontrowersyjnym. Jednak otrzymaliśmy rzecz, która jedynie akcentuje pewne kwestie i rozmydla je w sennej narracji. Film, którego nie można określić inaczej niż „niespełniona obietnica”. Ale obietnica, która daje do myślenia.

Dodatkowo wyróżnić można trzy obrazy, które do Polski jeszcze nie dotarły:

Stake Land

„Stake Land” zatacza swoiste koło kinowej konwencji i nawiązuje swoją konstrukcją do klasyka gatunku, jakim jest „The Last Man On Earth„. Filmu, który będąc opowieścią o wampirach, stworzył jednocześnie podstawę pod cały nurt kina o zombie. Zatem oglądając „Stake Land” można doznać pewnego dysonansu – bo zderza on ze sobą schematy i rekwizyty od dawien dawna nie zestawiane razem i w ten sposób robi na przekór popkulturowym przyzwyczajeniom. Dodatkowo, jest to kino bardzo przyjemne, bo nakręcone na poważnie i momentami dość szorstkie.

Perfect Sense

„Perfect Sense” mówi nie tylko o naturze człowieka: nieustępliwej, elastycznej i upartej, ale też o relacji jaka ma miejsce między naszymi zmysłami a duszą. Jednocześnie to jedna z najoryginalniejszych i najbardziej przerażających wizji apokaliptycznych w historii kina. Znakomitość.

Attack The Block (Atak na dzielnicę)

Prosta fabuła, zbieranina charakterystycznych postaci i zabawa od pierwszej, do ostatniej minuty. Takie właśnie jest „Attack The Block” – to kino rozrywkowe w najczystszej postaci. Pozbawione zbędnego efekciarstwa, ale zabawne i sprawnie nakręcone.

Czy Waszym zdaniem pominąłem jakiś istotny tytuł?

W kinie z gatunku exploitation każdy może znaleźć coś dla siebie, a tzw. nazisplotation to zaledwie ułamek tego, co też ten typ bogatej kinematografii ma do zaoferowania. Zresztą złowieszczy naziści to nie tylko domena fantastyki filmowej, ale także książek, komiksów a nawet gier (jednym z bardziej popularnych modów do „Call Od Duty” jest właśnie rozgrywka, w której zamiast zwykłych niemieckich żołnierzy strzela się do nazistowskich zombiaków). W lipcu Sfa(ntas)tyczne Zło powraca na kinowe ekrany- i to w wielkim stylu (lub raczej za wielką ilość gotówki) by dostać łupnia od Kapitana Ameryki. Przy okazji nadchodzącej premiery tej wysokobudżetowej produkcji, zapraszam na mały przegląd filmów z pogranicza nazisplotation. Zarówno tych od niedawna już dostępnych, jak i takich na które trzeba jeszcze nieco poczekać.

Captain America: The First Avenger (2011)

Hollywood po raz kolejny sięga do świata komiksu. Tym razem aby opowiedzieć historię pewnego dzielnego (co prawda, nieco „podrasowanego” – no ale nikt nie jest doskonały) amerykańskiego  chwata, walczącego ze Złem i Złymi Ludźmi. A że akcja toczy się podczas II Wojny Światowej to nie trudno odgadnąć kto wtedy najbardziej bruździł. Głównym nemezis Pana Ameryki jest Agent Smith – choć teraz nazywa się Johann Schmidt, i  jest lepiej znany jako Czerwona Czaszka, przywódca tajnej organizacji Hydra.

Nacht

„Nacht” fabularnie przypomina nieco „Hellraiser”. Jednak zamiast pomiotu piekielnego w odzieży rodem ze sklepu S&M mamy do czynienia  ze sfastyczno-wampiryczno-zombiastyczną grupką, dowodzoną przez niejakiego „Pułkownika”. Wesoła i bardzo głodna gromadka przedostaje się do naszego świata w skutek nieudanej interwencji pewnych zaniepokojonych rodziców, których syn miewa koszmarne sny ze wspomnianym Pułkownikiem. Poniżej fotka Billa Obersta wcielającego się w głównego koszmarotwórcę (prawda, że śłitaśny?).

Frankenstein’s Army (2012)

Co prawda Richardowi Raaphorstowi nie udało się zrealizować „Worst Case Scenario”, ale nie znaczy to, że porzucił pomysł na nazistowskie zombie. Pierwotną koncepcję nieco zmodyfikował i tak narodził się „Frankenstein’s Army” -  historyka o zagubionym na germańskiej ziemi oddziale rosyjskich wojaków, którzy natykają się na tajne laboratorium i odkrywają zapiski niejakiego Victora Frankensteina. Jak nietrudno odgadnąć, niemieccy naukowcy  przy pomocy wskazówek wspomnianego naukowca tworzyli armię super-żołnierzy z części ciał poległych towarzyszy.

A Chance In Hell (2011)

„A Chance In Hell” to kolejny obraz podejmujący tematykę tajemniczych eksperymentów w równie tajemniczych laboratoriach. I znów mamy oddział bitnych żołdaków (tym razem amerykańskich) i laboratorium (tym razem w obozie koncentracyjnym) i hordę wygłodniałych zombiaków (jak zwykle). Twórcy ambitnie reklamują swoje dziełko jako fuzję „Bękartów Wojny” i „Świtu Żywych Trupów”. Mam jednak wrażenie, że skończy się wyłącznie na tych „ambicjach”…  [Nieco więcej na temat produkcji na stronie oficjalnej i w serwisie Facebook]

http://www.youtube.com/watch?v=x-uk-vjvvTA

Jackboots on Whitehall (2010)

„Jackboots…” to kukiełkowa satyra w stylu „Team America” rozgrywająca się w alternatywnej rzeczywistości II Wojny Światowej, w której to nazistom udało się opanować stolicę brytyjskiego imperium. Jednak dzielny angielski lud nie da sobie w kaszę dmuchać i organizuje ruch oporu przeciwko germańskiemu najeźdźcy.

http://www.youtube.com/watch?v=H2uspRqElks

http://www.youtube.com/watch?v=whXQJ9Sp2bM

Outpost II: Black Sun (2011)

W kontynuacji „Outpost” niewiele tak naprawdę się zmieniło : ponownie mamy do czynienia z odziałem żołnierzy, gdzieś w Europie Wschodniej, którzy natykają się na armię żywych trupów made in Germany. [Ilustracje koncepcyjne]

[Więcej o produkcji na stronie filmu w serwisie Facebook]

Final Solution

Duński horror „Final Solution” opowiada o Emmie, która po latach wraca na małą szwedzką wysepkę, gdzie podczas wojny miejscowi rybacy ukrywali prześladowanych Żydów. Jak się potem okazało, ratunek był tylko pozorny, gdyż żydowskie rodziny tak naprawdę trafiały w ręce swoich wrogów, a konkretnie do tajemniczego obozu zagłady na wspomnianej wyspie. Główna bohaterka wraz ze swoimi przyjaciółmi pragnie poznać mroczną tajemnicę obozu i dowiedzieć się co ostatecznie spotkało jej rodzinę.

http://www.youtube.com/watch?v=HwPqVSoTbck

Film miał wyjść w 2010 roku, ale chyba nigdy nie został ukończony (lub nawet nie wyszedł z fazy przed produkcyjnej), ponieważ słuch o nim zaginął i żadne informacje na temat dystrybucji lub też daty premiery nie są nigdzie dostępne.

Panzer 88 (2011)

Tym razem mamy do czynienia z historią rozgrywającą się na Froncie Wschodnim i opowiadającą o załodze  niemieckiego Konigstigera pieszczotliwe przez nich nazwanego Ilsą. W trakcie podróży czołgiem ku rosyjskiej granicy piątka głównych bohaterów spotyka na swojej drodze coś znacznie gorszego niż Armia Czerwona…

Za produkcje odpowiada Gary Kutz („Gwiezdne Wojny”), reżyserem filmu jest współscenarzysta „Hellboy’a” Peter Briggs a efekty specjalne przygotowuje WETA Workshop. Jak na warunki amerykańskie budżet jest dość skromny („tylko” 20 milionów) ale przy takiej ekipie możemy liczyć na coś fajnego.

BloodRayne 3: the Third Reich i Blubberella (2010)

Ostatnie filmowe dokonania Uwe Bolla sprawiają, iż filmy z wytwórni Asylum jawią się jako arcydzieła X Muzy. Trzecia odsłona przygód seksownej wampirzycy, jak nie trudno domyślić się z tytułu, stawia na jej drodze wysłanników Trzeciej Rzeszy.

http://www.youtube.com/watch?v=-_XJk3a2KQs

Natomiast, „Blubberella” powstała niejako ze ‘skrawków’ „Bloodrayne” – Boll wykorzystał te same lokacje, kostiumy i aktorów by nakręcić film o „pierwszej otyłej superbohaterce”… i po obejrzeniu zwiastuna, sama nie wiem czy bardziej to śmieszne czy straszne…

http://www.youtube.com/watch?v=faASWINSgJY

The Devil’s Rock (2011)

Twórca „Eel Girl” ma chyba słabość do „egzotycznych” kobiet. Po pannie Węgorzewskiej przyszła pora na kobiałkę z piekła rodem (i to doslownie!). Do tego mamy jeszcze niemieckiego okultystę i zagubionych nowozelandzkich żołnierzy. „The Devil’s Rock” można już dostać na dvd, jednak jak na razie tylko w Wielkiej Brytanii.

http://www.youtube.com/watch?v=j2rtc2fYWaU

Panzer Chocolate (2012)

Czego to ludzie nie wymyślą… „Panzer Chocolate” to kuriozalna historyjka o tym jak to Niemiecka Rzesza porywa żydowskie dziewczęta i… wait for it! „Przekształca” je w czekoladowe batoniki, w sam raz na pyszną aryjską przekąskę…

Co gorsze, owa produkcja to zaledwie ułamek tego co nas czeka w tym temacie, gdyż film jest reklamowany jako pierwsze hiszpańskie „przedsięwzięcie transmedialne”. Oprócz samego obrazu, ma powstać jeszcze gra komputerowa, ruchomy komiks, interakcja na komórkę, tak zwany ARG, czyli rozgrywka w rzeczywistości alternatywnej i aplikcja w AR. [Strona oficjalna: www.filmutea.com/panzerchocolate]

25th Reich (2012)

Australijski „25th Reich” zapowiada się na staroszkolne kino przygodowe ze zdrową dawką science fiction. Czegoż tu nie będzie: podróże w czasie, zdradzieckie nazistowskie roboty, nawalające statki kosmiczne, i spragniona krwi mega-fauna (sic!) . A konkretniej: cała historia skupia sie na piątce amerykańskich żołnierzy zrekrutowanych przez OSS w celu odbycia misji w czasie i ocalenia świata przed tyranią hitlerowskiej 25 Rzeszy. Obecnie film znajduje się w fazie realizacji i ma trafić do kin w 2012 roku. Czyżby powstawała solidna konkurencja dla „Iron Sky”? [Więcej o produkcji na stronie oficjalnej]

Hobgoblin (2012)

Producenci z HBO mają nosa do dobrych produkcji, szczególnie tych serialowych. W planach jest kolejne świetnie zapowiadające się serialowe filmidło. Producentem wykonawczym jak i autorem scenariusza „Hobgoblin” będzie Michael Chabon („Związek Żydowskich Policjantów”). Serial ma opowiadać o grupie magików i oszustów, walczących z Hitlerem i jego poplecznikami podczas II Wojny Śwatowej. Odcinek pilotowy ma podobno wyreżyserować sam Darren Aronofosky.

Nazi Smashers

„Nazi Smashers” już z samych szkiców koncepcyjnych zapowiada się wybornie. Obecnie powstaje animowana krótkometrażówka, która z czasem (i przy odpowiednim dofinansowaniu) ma zostać przekształcona w pełnometrażowy film aktorski. Główni bohaterowie to była członkini Hiterjugend, obecnie udająca tancerkę burleski, pułkownik SS będący hybrydą człowieka i wilka oraz niemiecki naukowiec pilotujący gigantycznego mecha. Wspólnie stają na przeciwko armii nieumarłych żołnierzy Adolfa by zatrzymać rozprzestrzeniające się zło Trzeciej Rzeszy pod dowództwem bezlitosnej Baronowej Von Blood. Twórca „Nazi Smashers” ukrywający się pod pseudonimem Von Kreep opisuje swoje przedsięwzięcie jako krzyżówkę „Dobrego, Złego i Brzydkiego” i „Parszywej Dwunastki” ze sporym horrorowatym zacięciem [więcej na stronie filmu na Facebooku].

Ollie Klublershturf vs Nazis (2010)

A na koniec zapraszam do obejrzenia sympatycznego szorta, do którego historię napisał twórca „Zaginionych” Damon Lindelof. Tytułowy bohater Ollie to genialny nastolatek, który wynalazł maszynę do podróży w czasie. Wynalazek niezwykle pożądany w wielu kręgach, więc dziwnym nie jest, iż zainteresowali się nim ci podli naziści.

Ps. co ciekawe, w jednego ze „sfasystów” wciela się pewien filmowy superbohater.

http://www.youtube.com/watch?v=Wu9SIDBEYgQ

[Część pierwsza TUTAJ]

Filmowcy stale sięgają po znane i sprawdzone historie – a co mogłoby się pod tym względem równać z tradycyjnymi baśniami? Filmów bazujących na znanych z dzieciństwa historiach pojawiło się już sporo, jednak po kasowym sukcesie disneyowskich „Zaplątanych” i „Alicji w Krainie Czarów” Burtona, czeka nas prawdziwy wysyp baśniowego kina.

Red Riding Hood

Pierwsza na ekrany kin wejdzie nowa inkarnacja historii o Czerwonym Kapturku. „Dziewczyna w czerwonej pelerynie” to dzieło reżyser „Zmierzchu”,  Catherine Hardwicke. I niestety, widać to w każdej sekundzie – cała opowieść to tylko pretekst do kolejnego śmiesznego, młodzieżowego romansidła.

http://www.youtube.com/watch?v=jWV85rwy-3M

W rolach głównych: ostatnimi czasy zagubiona aktorsko Amanda Seyfried oraz niemniej zagubiony Gary Oldman. Na dokładkę Virgina Madsen, Julie Christie i kojarzony głównie z serią „Stargate SG-1″ Michael Shanks.

Premiera: 11 marca 2011 w USA / 8 kwietnia 2011 w Polsce.

Cinderella

Wspomniana powyżej Seyfried jest kandydatką do głównej roli w nowej, aktorskiej wersji „Kopciuszka”. Studio Disney zatrudniło już scenarzystkę (Aline Brosh McKenna – „Diabeł ubiera się u Prady”), toteż projekt zyskuje powoli znamiona realności. Problem w tym, że historia Kopciuszka to chyba najbardziej sprana i wymiętolona ze wszystkich baśni, i nie sądzę by widzowie oczekiwali kolejnej, tak oczywistej jej ekranizacji…

Maleficent

„Maleficent” zapowiadane jest jako alternatywna wersja historii o Śpiącej Królewnie. Całość opowiedziana ma zostać z perspektywy złej czarownicy, która nie mogąc znieść ciągłych upokorzeń, postanawia się zemścić. Produkcją zajmie się studio Disney, które na stołku reżyserskim chętnie widziałoby Tima Burtona. Autorką scenariusza została wybrana Linda Woolverton, która pracowała z Burtonem przy „Alicji w Krainie Czarów”. Jak dotąd brak konkretnych informacji o obsadzie, ale we wszystkich wzmiankach pojawia się nazwisko Angeliny Jolie:

Premiera: 2013.

Tink

Po raz kolejny Disney, i raz jeszcze zmiana optyki opowiadanej historii. „Tink” to skrót od Tinker Bell – czyli Dzwoneczka, psotnej wróżki i przyjaciółki Piotrusia Pana. Właśnie z jej perspektywy przedstawiona zostanie opowieść o zmaganiach Piotrusia z Kapitanem Hakiem. Autorką scenariusza jest młodziutka aktorka Elisabeth Wright Shapiro, a w rolę disneyowskiego symbolu wcieli się Elisabeth Banks:

Premiera: 2012.

Oz: The Great and Powerful

Sam Raimi wyreżyseruje prequel „Czarnoksiężnika z Krainy Oz”. Film opowiadać będzie historię tytułowego Czarnoksiężnika: młodego iluzjonisty, który podróżując balonem przypadkowo trafił do Oz i został jego władcą. Pierwszym pretendentem do roli tytułowej był Robert Downey Jr, jednak aktor sam porzucił ten pomysł i zdecydował zrobić sobie wakacje (nic dziwnego – od czasu „Iron Mana” kręci film za filmem). Kolejny kandydat, Johny Depp spasował z powodu zbyt napiętego grafiku (w planach ma m.in. „Dark Shadows„). Ostatnim nazwiskiem jakie pojawiło się w związku z tytułową rolą jest James Fanco:

Premiera: 2013.

Jack the Giant Killer

Bryan Singer (zgodnie z aktualnymi trendami), zamierza nakręcić „Jack the Giant Killer” przy pomocy kamer cyfrowych i oczywiście w 3D. Historia pogromcy olbrzymów (na której opiera się znana bajka o „Jasiu i magicznej fasoli”) już raz trafiła na ekrany kin, zatem będziemy mieć do czynienia z remakiem:

http://www.youtube.com/watch?v=aMoWSB825iA

W roli tytułowej Singer najchętniej widziałby Aarona Johnsona („Kick-Ass„, „Nowhere Boy”).

Premiera: 2012.

Hansel & Gretel: Witch Hunters

Akcja „Hansel & Gretel: Witch Hunters” rozgrywa się w 15 lat po pamiętnych wydarzeniach w Piernikowej Chatce. Jaś i Małgosia są już dorośli i oboje wybrali dość nietypową ścieżkę kariery. Zajmują się bowiem eliminacją wiedźm – takich jak ta, która dała się im we znaki w dzieciństwie. Trzeba przyznać, że zarówno tytuł filmu jak i sam pomysł trącą lekko campem. Dodajmy do tego osobę reżysera (Tommy Wirkola – „Dead Snow„) i można spodziewać się czegoś niekoniecznie udanego, ale na pewno interesującego. Szczególnie z Gemmą Arterton i Famke Janssen w obsadzie:

Premiera: prawdopodobnie 2012.

Królewna Śnieżka x 3

Tak, dobrze czytacie. Jednocześnie powstają trzy filmy oparte na baśni o czarnowłosej anemiczce:

The Brothers Grimm: Snow White

Pierwszy z filmów, powstający pod skrzydłami wytwórni Relativity, reżyserowany będzie przez specjalistę od baśniowych wizualiów: Tarsema. W swoich poprzednich obrazach („Cela”, „The Fall”) Tarsem zaserwował widzom prawdziwą kostiumowo-scenograficzną ucztę i wszystko wskazuje na to, że „Królewna „Śnieżka” jego autorstwa również będzie filmem bardzo atrakcyjnym wizualnie. Tym co ma wyróżniać „The Brothers Grimm: Snow White” jest również zamiar nadania całości mroczniejszego, bardziej dorosłego charakteru – czyli szykuje się coś na kształt barokowej wersji „Snow White: A Tale of Terror” (w 3D). Jak dotąd brak szerszych informacji na temat obsady, wiadomo jednak, że w rolę złej macochy wcieli się Julia Roberts:

Premiera: 2012.

Snow White And The Huntsman

Studio Universal wiosną rozpocznie zdjęcia do własnej adaptacji „Królewny Śnieżki”. Pieczę nad projektem objął reżyser-żółtodziób Rupert Sanders, dokonano również pierwszych castingowych przymiarek. W roli złej królowej zobaczymy Charlize Theron, a tytułowym myśliwym został Viggo Mortensen:

Jak dotąd nie wybrano jeszcze odtwórczyni roli Śnieżki, jednak w plotkach przewijają się nazwiska Kristen Stewart (proszę, nie!) oraz Emily Browning (o tak!):

Premiera: 21 grudnia 2012

Snow and The Seven

Francis Lawrence („Jestem legendą”) pracuje nad filmem, który z całej śnieżkowej trójcy wyróżnia się najmocniej:

Akcja filmu rozgrywa się w XIX wiecznych Chinach. Angielska młoda arystokratka przyjeżdża na pogrzeb swego ojca, jednak wkrótce okazuje się, że jej macocha spiskuje przeciwko niej i prawdopodobnie odpowiada za śmierć swojego męża. Główna bohaterka ucieka wgłąb kraju i po pewnym czasie trafia pod opiekę siedmiu mnichów Shaolin.

Brzmi nieźle, prawda? Dodajcie do tego choreografię autorstwa Yuen Wo Pinga i prawdopodobny udział Natalie Portman, a otrzymacie jeden z najbardziej interesujących projektów w niniejszym zestawieniu.

Premiera: 2013.

„Tron Night” to jednorazowy pokaz wybranych scen filmu „Tron: Dziedzictwo„, zrealizowany przez dystrybutorów (w Polsce jest to Forum Film). Dziś, jednocześnie w setkach światowych kin przedstawione zostały 23 minuty filmu, dając przedsmak nadchodzących atrakcji. Czy „Tron: Dziedzictwo” to film na który warto czekać?

„Tron” miał niebywałego pecha, prezentując wizję, która wyprzedziła swoje czasy. Technologiczne możliwości ówczesnej kinematografii wymusiły na twórcach wiele kompromisów, a niedoskonała animacja rysunkowa była w stanie jedynie połowicznie odtworzyć cyfrowy świat. „Tron: Legacy” jest z kolei dzieckiem obecnej rzeczywistości: pojęcia sieci i internetu egzystują dziś ze sobą zamiennie, komputer osobisty bywa definiowany na wiele sposobów i odmieniany przez wszystkie przypadki i w końcu potencjał formalny obecnego kina jest w stanie odtworzyć każdą wizję. Cyfrowa rzeczywistość jest prawdziwie cyfrowa, a grafika 3D zyskała na ekranach realną głębię.

Na potrzeby „Tron: Night” wybrano kilka scen z pierwszej połowy filmu: rozmowę Sama i Alana, odkrycie tajnego pomieszczenia w „Flynn’s Arcade”, pojmanie Sama i przydzielenie mu dysku, walkę na dyski, fragment pościgu (poniżej) oraz spotkanie Sama i Kevina. Większość tego materiału zobaczyć mogliśmy w skróconej wersji w zwiastunach zapowiadających film – jednak ostatnia część „Tron Night” składała się w większości z nowych, dynamicznie zmontowanych ujęć. Materiału do oceny jest zatem pod dostatkiem.

http://www.youtube.com/watch?v=WawgG1KE6jM

VIDEO

„Tron: Dziedzictwo” to film nakręcony z myślą o projekcjach 3D. I nie jest to bynajmniej podejście do tematu, jakie serwują nam twórcy filmów animowanych, czy tandetnych horrorów – gdzie wykorzystanie efektu trójwymiarowości jest doprowadzone momentami do absurdu. Tu (podobnie jak w „Avatarze”) widać raczej rękę zdolnych operatorów, którzy każde ujęcie wycyzelowali tak, by wycisnąć z niego jak najwięcej. Zarówno pod względem estetycznym, jak i pod kątem wykorzystania 3D. Mała głębia ostrości, dynamicznie w jednym ujęciu zmieniająca plany, czy wiele ujęć bokeh tylko to potęgują.

AUDIO

Dźwięk to dynamiczna mieszanka dwóch składników:  głębokiego, wibrującego basu i znakomitej muzyki autorstwa Daft Punk. Idealnie współgra z prezentowaną akcją, i śmiało można zakładać, że album ze ścieżką dźwiękową „Tron: Dziedzictwo” będzie jednym z najciekawszych wydawnictw tego roku.

Czy warto czekać?

Tak. „Tron: Dziedzictwo” to czysta „estetyczna pornografia”, skupiająca się na łechtaniu zmysłów świetnie zaprojektowanymi obrazami i dobrze skomponowaną muzyką.

Premiera 31 grudnia.

Eiko Ishioka znana jest przede wszystkim ze swoich kostiumów do „Drakuli” Francisa Forda Coppoli, za które w 1992 roku zdobyła zresztą Oskara. Jej projekty są o tyle ciekawe, iż pomimo widocznych nawiązań do danej epoki, cechują się sporą dawką autorskiej awangardy.

Pierwszy raz artystka dała o sobie znać przy okazji prac nad scenografią i kostiumami do „Mishima: A life in four chapters”. Producentem filmu był Coppola, który mając w pamięci jej unikalne projekty, parę lat później zaprosił ją do współpracy nad ekranizacją powieści Brama Stokera.

Dracula

Coppola pragnął, aby kostiumy w jego wizji dziejów wampirzego hrabiego, były czymś więcej niż tylko strojem dopełniającym osobowości bohaterów w niej występujących. Zależało mu na tym, by pełniły rolę podobną do scenografii. Ze względu na złożoność wielu projektów (np. szaty pogrzebowej Drakuli) wykonano jedynie pojedyncze egzemplarze, przez co aktorzy musieli być niezwykle ostrożni w obchodzeniu się ze swoimi kostiumami.

http://www.youtube.com/watch?v=I4_RZP6OqQ8

Jak na film kostiumowy, stroje do „Draculi”  są raczej dość awangardowe . Większość projektantów zatrudnionych przy filmie historycznym  stara się zazwyczaj trzymać ścisłych wymogów danej epoki. Jednak Eiko oprócz tradycyjnych wiktoriańskich kostiumów, zaprojektowała garderobę  inspirowaną Orientem, epoką renesansu, a także stworzyła unikalne projekty, czerpiące wprost ze zwierzęcej fizjonomii (pajęczy kaftan Reinfielda, czy też – częściowo wzorowana na jaszczurce zwanej agamą kołnierzastą -  suknia ślubna Lucy).

Kostiumy Miny:

Najbardziej ikonicznymi projektami tego filmowego spektaklu są bez wątpienia stroje noszone przez Draculę. Jego krwistoczerwonej zbroi  próżno szukać w jakichkolwiek podręcznikach historii  – atlas anatomii w tym przypadku okaże się bardziej trafny.  Natomiast złota szata pogrzebowa to nic innego jak trójwymiarowa wersja stroju z obrazu Gustava Klimta „Pocałunek„. Dopełnieniem niezapomnianej kostiumowej trójcy jest bez wątpienia, inspirowany Orientem, szkarłatny szlafrok  z niesamowicie długim trenem.

Kostiumy Lucy:

The Cell

Unikalny styl Ishoki idealnie wpasował się w baśniowe wizje indyjskiego reżysera Tarsema. Pierwszy raz spotkali się na planie fantasmagorycznej „Celi”, w której to Jennifer Lopez zapuszczała się w mroczne zakamarki umysłu psychopatycznego mordercy (Vincent D’Onfrio). Kostiumy do tego filmu z jednej strony cechuje mroczny, nieco fetyszystyczny i gotycki charakter. Z drugiej jednak,  da się zauważyć bijący od nich przepych, tak bliski strojom z  inscenizacji operowych.

http://www.youtube.com/watch?v=pfy1Pkck-7M

The Fall

Ich kolejnym, wspólnym projektem był baśniowy „The Fall”. W tym przypadku kostiumy były „lżejsze” – zniknął mrok, zastąpiony przez inspiracje zaczerpnięte z czterech stron świata.

http://www.youtube.com/watch?v=1ZECJDyR028

To nie koniec dość owocnej współpracy obu twórców – obecnie w fazie realizacji znajduje się inspirowany greckimi mitami „Immortals”.

Teresa: The Body Of Christ

Jednym z ostatnich projektów, w którym uczestniczyła artystka, była dość kontrowersyjna włoska produkcja o Świętej Teresie z Paz Vegą w roli głównej, zatytułowana „Teresa: The Body of Christ”. Podobnie jak kostiumy w poprzednich produkcjach, te również – pomimo nawiązań do danej epoki – cechują się odrobiną typowej dla projektantki fantazji.

W jej twórczości odnaleźć można pewne elementy definiujące jej nietuzinkowy styl. Kolorem dominującym jest bez wątpienia czerwień. Jej wyrazistość sprawia, iż nawet najprostszy strój łatwo zapada w pamięć. Co więcej, Eiko nie zapomina o swoich azjatyckich korzeniach. Szykowna harmonia i pewna ascetyczność kroju to, obok barokowo-renesansowego przepychu (często podkreślanego złotymi zdobieniami), jedne z najbardziej zauważalnych elementów jej kostiumów. Projektantka również chętnie sięga po inspiracje do świata fauny (futro przypominające skrzydła motyla noszone przez Darwina w „The Fall, karaluszy kostium Starghera z końcowych scen „Celi”) i flory (roślinne zdobienia sukien Miny i kwiatowo-czerwona kreacja księżniczki z „The Fall”).

Co więcej, Eiko Ishioka nie ogranicza się jedynie do działalności na polu filmowym. Jest także autorką wielu kreacji teatralnych i scenicznych. Do tych najbardziej znanych należą kostiumy do przedstawienia Cirque du Soleil „Varekai” a także koncertowa garderoba Grace Jones z trasy „Hurricane”.

Na koniec warto wspomnieć, iż Ishioka ma na swoim koncie także kierownictwo artystyczne i reżyserię teledysku Bjork „Cocoon”.

http://www.youtube.com/watch?v=bfRD33vGy9s

Zachodnia kinematografia przeżywa ostatnio ogromny kryzys. Deficyt świeżych pomysłów skutkuje nie tylko lawiną sequeli, prequeli i crossoverów. Objawia się również ekranizowaniem wszelkich duperelastych komiksów oraz odtwarzaniem raz za razem banalnych i zużytych na potęgę motywów. Ot, chociażby Inwazji Kosmitów™.

Oto krótki przegląd nadchodzących produkcji z groźnymi obcymi w roli głównej:

Battle: Los Angeles

Jonathan Liebesman – reżyser całkiem niezłego, ale dość kameralnego „The Killing Room” – porwał się na realizację czegoś z zupełnie innej beczki. „Battle: Los Angeles” najlepiej definiuje już sam tytuł. Rzecz ma opowiadać o regularnej wojnie między ziemskimi siłami wojskowymi a obcymi, którzy nie wiedzieć czemu tak bardzo upodobali sobie USA. A Los Angeles w szczególności.

W rolach głównych zobaczymy Aarona Eckharta („The Dark Knight”, „Thank You For Smoking”), Michelle Rodriguez („Avatar„, „Resident Evil”, „Machete„), Michalea Pena („World Trade Center”, „Shooter”) i Elizabeth Keener, która wystąpiła m.in. w prezentowanym przez nas „Heartless: The Story of the Tin Man„.

Na tegorocznymf estiwalu Comic Con w San Diego zaprezentowano kilka ukończonych scen, z czego do sieci jednak dostały się całe… 4 sekundy:

http://www.youtube.com/watch?v=ZrPtTxhBZ4w

Na potrzeby promocji filmu Sony Pictures uruchomiło stronę wprowadzającą w prezentowaną historię:  www.reportthreats.org

Premiera: 11 marca 2011

Skyline

Bracia Strause, odpowiedzialni za stworzenie megagniota zatytułowanego „AvP: Requiem”, zdecydowali się na nakręcenie filmu za własne pieniądze. Zorganizowali więc ekipę ok. 20 osób, kamery Red (które ostatnio stały się symbolem niskobudżetowych produkcji) i w 11 miesięcy nakręcili blisko 800 ujęć które będą składać się na film opowiadający o… inwazji kosmitów na Los Angeles…

Po całonocnej imprezie grupka przyjaciół zostaje obudzona przez dziwne światła wdzierające się do wnętrza apartamentu. Tajemnicze promienie wyciągają bezbronnych ludzi do góry, i wkrótce okazuje się, że stoi za tym pozaziemska siła. Grupka ocalałych musi walczyć o przetrwanie w mieście ogarniętym chaosem.

Obsada filmu składa się głównie z drugoplanowych aktorów telewizyjnych – najbardziej znane nazwisko to David Zayas („Dexter”, „The Expendables„).
Ciekawostka: w trakcie realizacji „Skyline” obaj bracia Strause pracowali też nad efektami specjalnymi w „Battle: Los Angeles”.

Premiera: 12 listopada 2010

Cowboys and Aliens

Wspominałem o bzdurnych komiksach? Proszę bardzo:

Rok 1873.  Arizona. Tajemniczy nieznajomy (Daniel Craig), przemierzając pustynię trafia do miasta Absolution. Nie ma żadnych wspomnień, a jedyna wskazówka tego kim może być to dziwna klamra opasująca jego nadgarstek. Okazuje się, że mieszkańcy nie są przyjaźni dla nieznajomych, a zastraszonym miastem trzęsie niejaki pułkownik Dolarhyde (Harrison Ford).

Jednak mieszkańcy zaznają niedługo większego strachu, kiedy na niebie pojawią się obce statki, porywające bezbronnych ludzi. Odrzucony rewolwerowiec zaczyna przypominać sobie kim tak naprawdę jest. Z pomocą podróżniczki Elli (Olivia Wilde) kompletuje ekipę, która zamierza rozprawić się z najeźdźcami.

Poza wyżej wymienionymi zobaczyć będzie można też Sama Rockwella („Moon„, „Iron Man 2″) a na stołku reżyserskim zasiadł Jon Favreau („Iron Man„).

Strona „Cowboys and Aliens” w serwisie Facebook: www.facebook.com/cowboysandaliens

Premiera: 29 lipca 2011

Falling Skies

„Falling Skies” to produkowany przez Stevena Spielberga serial telewizyjny, będący swoistym mariażem klimatów postapokaliptycznych i kina inwazyjnego:

Historia rozpoczyna się zaraz po tym jak kosmici wybili większość ludzkiej populacji. W zgliszczach miast wyłapywane są ostatnie niedobitki, ale najeźdźcy spotykają się z silnym oporem grupy żołnierzy i cywilów. Ludzie walczą o przetrwanie – oraz zachowanie własnego człowieczeństwa.

O ile nazwisko producenta można traktować jako pewien gwarant poziomu, to skład obsady (Noah „Bibliotekarz” Wyle, czy znana z czwartej odsłony „Terminatora” Moon Bloodgod) nie napawa optymizmem…

Premiera: 2010.

V

Stacja ABC wyemituje drugi sezon „V” – serialu będącego remakiem klasycznego już „V” z lat ’80.

http://www.youtube.com/watch?v=ahjPQjQGdbU

Niestety, „V” to jak dotąd serial straconej szansy. Twórcy sprawiają wrażenie mentalnie zakotwiczonych w zeszłej dekadzie (kto oglądał „Ziemię: Ostatnie Starcie„, ten wie o czym mowa), a intryga pełznie jak pijany ślimak. Są jednak dwa powody dla których można skusić się na nowy sezon: Morena Baccarin („Firefly”, „Stargate SG-1″) i interesująco zapowiadająca się… inwazja.

Premiera: listopad 2010.

Super 8

Wiadomości na temat nowego filmu J.J. Abramsa są bardzo skąpe. Całość prawdopodobnie obracać będzie się wokół legendarnej Strefy 51, jednak nie ujawniono jak dotąd żadnych szczegółów dotyczących fabuły. W tradycyjny dla Abramsa sposób, promocja filmu rozpoczęła się w Internecie, za pomocą dwóch specjalnych stron:

• www.rocketpoppeteers.com
• www.scariestthingieversaw.com

Pojawiła się również krótka zajawka, która jednak prowokuje więcej pytań niż udziela odpowiedzi:

http://www.youtube.com/watch?v=iPcta5V5dA0

Tajemniczy projekt Michaela Baya

Na chwilę obecną wiadomo jedynie, że:

a) będzie to kolejny film o kosmitach

b) budżet zamknie się w kwocie 12 milionów dolarów

c) reżyserem będzie niejaki Bobby Glickert („Road to Moloch„)

Wygląda na to, że sukces finansowy „District 9″ nieźle zamieszał w Hollywood…

[Autor ilustracji w nagłówku: Rado Javor]

Dziś o dwóch filmach, które zapowiadaliśmy już swego czasu na Opium. Dwóch filmach, które – przynajmniej mnie – z nawiązką wynagrodziły oczekiwanie. Oto niesamowite  „I Come with the Rain” i „Nymph”.

I Come With The Rain

Francja/Hong Kong/Irlandia, 2008
Reżyseria: Tran Anh Hung

Nie jest to w stu procentach azjatycki film. Mamy tu do czynienia z koprodukcją francusko/hongkońsko/irlandzką, reżyser i odtwórczyni głównej roli żeńskiej to Wietnamczycy, a pozostali aktorzy pochodzą m.in. ze Stanów Zjednoczonych, Japonii i Korei. Widać zatem, że ten orientalny pierwiastek dosyć mocno tu dominuje, dlatego nie waham się napisać kilka słów o dziele Tran Anh Hunga właśnie  w dziale azjatyckim .

Nie dziwię się, że „I Come with the Rain” zbiera raczej chłodne i oschłe recenzje. Fabuła, mimo, że banalnie prosta – amerykański detektyw „z przeszłością” poszukuje syna pewnego milionera, chłopaka, który zaginął swego czasu na Filipinach – i tak może się wydawać grubymi nićmi szyta. Także dialogi nie powalają wyrafinowaniem, a poza tym brzmią od czasu do czasu dość sztucznie. I na pewno nie pomaga tu fatalny angielski akcent znakomitego przecież aktora jakim jest Shawn Yue. Co poniektórych razić, bądź irytować może dosyć nachalna symbolika oraz nawiązania do Nowego Testamentu, a całość wcale nierzadko ociera się o kicz i pretensjonalność. Tak, ten film daje sporo powodów, żeby go nie lubić.

Ja jednak w filmie reżysera „Zapachu Zielonej Papai” po prostu się zakochałem. Albo powiem inaczej, „I Come with the Rain” doskonale się wstrzelił w moją „filmową wrażliwość”. Nie będę ukrywał, że w głównej mierze chodzi tu o klimat, bo sam jestem tym typem widza, który odbiera filmy na pierwszym miejscu duszą i zmysłami, a dopiero w drugiej kolejności mózgiem. A klimat mamy tutaj niezwykły. Jest tu coś z Kar-wai’a czy Ratanaruanga, melancholijny oniryzm doprawiony jakąś nutą tajemnicy. Wrażenie to potęgują niesamowite zdjęcia, mogące przywodzić na myśl chłodny perfekcjonizm Christophera Doyle’a. Jeszcze nigdy i nigdzie wielka metropolia nocą (akcja filmu szybko przenosi się do Hongkongu) nie była fotografowana tak sugestywnie – strzelające w niebo wieżowce, obserwowane z któregoś tam piętra maleńkie światełka migoczące gdzieś w dole, i wrażenie totalnego wyobcowania, pomimo tłumu ludzi dookoła. Swoje robi tu również udźwiękowienie (np. w mieszkaniu miejscowego gangstera, Su Dongpo, zewsząd dochodzą odgłosy dżungli, ptaków, owadów… niesamowite wrażenie). A za muzykę w głównej mierze są odpowiedzialne takie zespoły jak Radiohead, Godspeed You Black Emperor! czy Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra, więc więcej już chyba dodawać nie muszę.

Za to wspomnę o aktorach, bo jest o czym. O Joshu Hartnett’cie już dawno przestałem myśleć jak o podrzędnym podrabiaczu di Caprio. W świetnej roli rozchwianego emocjonalnie detektywa, Hartnett tylko potwierdza swój potencjał. Mistrz drugiego planu, Elias Koteas… owszem, nie gada może najmądrzejszych rzeczy na świecie, ale kiedy świdruje widza swoim wzrokiem, siedząc pośród rzeźb, które wspólnie mogliby stworzyć Giger i von Hagens, nietrudno poczuć się nieswojo. Byung Hun-lee gra właściwie jedną miną, ale jakkolwiek śmiesznie to nie zabrzmi, potrafi tą miną wyrazić zarówno miłość, jak i furię czy rozpacz. Fantastyczny występ świetnego aktora. Cała reszta aktorów, Kimura, wspomniany już Yue czy Tran Nu Yen Khe (prywatnie żona reżysera), dzielnie wtórują wyżej wymienionej trójce.

W takich chwilach jak ta, cieszę się, że nie jestem zawodowym krytykiem filmowym, nie muszę spoglądać na dzieło filmowe chłodno i z dystansem, bo w tym przypadku byłbym po prostu nieszczery. Zdając sobie sprawę ze wszystkich wad i niedociągnięć, wciąż jeszcze jestem wgnieciony w ziemię. Aha, poniższy zwiastun zupełnie nie oddaje klimatu filmu – akcji w „I Come with the Rain”… jest właśnie mniej więcej tyle, co w tym trailerze.

http://www.youtube.com/watch?v=f-mAT2Al8sw

Nymph

Tajlandia, 2009
Reżyseria: Pen-Ek Ratanaruang

Coś filmy o małżeństwach, które, aby zażegnać kryzys, odnaleźć spokój ducha, wyciszyć się wewnętrznie (niepotrzebne skreślić), wyjeżdżają na łono natury, stają się coraz popularniejsze tu i ówdzie. „Nymph” nie jest jednakże tak kontrowersyjna i wywrotowa jak von Trierowski „Antychryst”. Nie musi taka być, „Nimfa” nie potrzebuje dodatkowej otoczki, i bez tego to świetny film.

Zaczyna się kilkuminutową sekwencją, w której kamera, w jednym ujęciu, wędruje przez dżunglę, przeciska się między liśćmi, łapie przebijające się nieśmiało przez korony drzew promienie słoneczne, obserwuje z oddali jakichś mężczyzn znęcających się nad kobietą. W ten oto prosty sposób reżyser płynnie wprowadza widza w klimat całej historii. Historii opowiedzianej w sposób bardzo oszczędny, żeby nie rzec – minimalistyczny (choć do azjatyckich mistrzów minimalizmu droga jednak daleka), ale na pewno ujmujący i subtelny. Lubię Pen-eka, jego „Last Life in the Universe” i „Invisible Waves”, prawdopodobnie zmieściłyby się w 50 moich ulubionych filmów. Lubię te produkcje za taką specyficzną mieszankę ciepła i dystansu, za leniwe tempo, choć o nudzie mowy być nie może… W „Nimfie” ciepła brakuje, za to dystans jaki buduje wokół siebie główna bohaterka, May (w tej roli Wanida Termthanaporn, piękna…), jest niemal namacalnie wyczuwalny. May roztacza wokół siebie taką aurę chyba nie do końca świadomie, od czasu do czasu daje sygnały, że nie jest maszyną, ale mimo wszystko…

Decyduje się wtedy, wraz z mężem, na wyjazd do lasu… Wtedy to do głosu dochodzi kolejny bohater filmu, czyli Natura. Natura, która po raz kolejny pokazuje, że w konfrontacji z nią pojedynczy człowiek jest o… taki malutki. Nop ginie w dżungli, a gdy wraca, zachowuje się trochę dziwnie. Za to ogień między nim, a May rozpala się na nowo. Jakby dżungla zdecydowała się wziąć sprawy w swoje ręce (czy raczej… gałęzie), a każdy kto do niej wejdzie, staje się od niej zależny w każdy możliwy sposób.

Niektórzy określają „Nymph” jako horror. Nic z tych rzeczy, z filmem grozy – pomimo paru scen mogących przywodzić na myśl np. „Blair Witch Project” – dzieło Ratanaruanga nie ma nic wspólnego. To po prostu dramat, zwykły ludzki dramat o samotności, niezrozumieniu, potrzebie miłości. Całość może jest delikatnie nasączona elementami nadnaturalnymi, ale przynajmniej mnie nie wydaje się to kwestią pierwszoplanową. Na tym poziomie (a także na poziomie ogólnego nastroju tajskiej produkcji), ma „Nimfa” parę elementów stycznych z „Karisuma” Kiyoshi Kurosawy. Aha, muzyka Koichi Shimizu niszczy. Motyw z początku, kiedy May spotyka się z kochankiem jest cudowny.

A ów nastrój, to najmocniejsza w moich oczach zaleta „Nimfy”. Gdy na pierwszym planie jest dżungla, gorąco i duchota niemal wylewa się z ekranu. Gdy człowiek – robi się bardziej ospale, leniwie… melancholijnie i trochę smutno. Smutno nie w sensie, że „Nimfa” wyciska łzy. Po seansie miałem ochotę sięgnąć nie po chusteczkę, a po papierosa – wyjść późnym wieczorem na balkon, wsłuchać się w odgłosy drzew (mam to szczęście mieszkać praktycznie tuż przy lesie) i pomyśleć, nawet nie o samym filmie, a o sobie, o swoim życiu. I o tym czego brak.

Tak się złożyło, że „I Come with the Rain” i „Nymph” oglądałem zaraz po sobie. Po tym łączonym seansie odechciało mi się kolejnych filmów na jakiś czas. Doszedłem do wniosku, że cokolwiek obejrzę, nastrój w jaki wprowadziły mnie obydwie produkcje pryśnie i będę musiał wrócić do codziennego filmowego banału. No cóż, życie… Nie wszystkim te filmy przypadną do gustu – podejrzewam, że większość ludzi w najlepszym przypadku machnie ręką. Może to i dobrze… Mam w każdym razie nadzieję, że wybaczycie mi ten dosyć osobisty ton ósmej odsłony azjatyckiego cyklu. W tym przypadku nie dało się inaczej.

http://www.youtube.com/watch?v=1tj74-oI6sg

Wampir rodzaju męskiego to najpopularniejszy filmowy przedstawiciel tego gatunku. Od rumuńskiego hrabiego obleczonego w długą pelerynę, którego wizerunek unieśmiertelnił Bela Lugosi, do chłopięcego Edwarda o połyskującej skórze – ten fascynujący drapieżnik przeszedł dość sporą ekranową ewolucję.

Hrabia Dracula z „Bram Stoker’s Dracula”

„I have crossed oceans of time to find you.”

Dracula w wykonaniu Oldmana to chyba pierwszy przykład wampira, którego próbowano uczłowieczyć. Sam aktor w jednym z wywiadów przyznał, że przygotowując się do roli wzorował się na upadłym aniele, a sama historię postrzegał jako bardziej krwawą wersję „Pięknej i Bestii”. Zdecydowanie mój wampir numero uno (scena gdy pierwszy raz widzi Minę na londyńskiej ulicy, w tym swoim wytwornym kostiumie i niebieskich binoklach, sprawia, że miękną mi kolana za każdym razem gdy ja oglądam).

http://www.youtube.com/watch?v=zasAga3nzhM

Sam „Dracula” Francisa Forda Coppoli jest bez wątpienia moim ulubionym wampirzym filmem. Uwielbiam go za staromodne podejście do filmowanej historii (Coppola od początku postanowił, że nie będzie korzystał z komputerowych efektów specjalnych, zamiast tego stosował staroszkolne triki, jak choćby fałszywa perspektywa, pieczołowita charakteryzacja czy makiety) niezwykle wysmakowane plastycznie wizualia i niesamowicie oryginalne kostiumy (suknia ślubna Lucy, czy inspirowana obrazem Klimta „The Last Kiss” końcowa szata Drakuli).

Polecam film dokumentalny „Bloodlines”, odsłaniający dość sporo zza kulis realizacji filmu oraz  krótki zwiastun, wycofany z kin gdyż podobny był zbyt „krwawy”.  A na deser Jim Carrey parodiujący kreację Oldmana.

Lestat de Lioncourt z „Interview with the Vampire”

„Evil is a point of view. God kills indiscriminately and so shall we. For no creatures under God are as we are, none so like him as ourselves.”

Wampir który uwielbia być wampirem. Posiada dość wygórowane mniemanie o sobie i spore ego. Lubi być w centrum i często bywa naprawdę wredny. Jedyna rola Toma Cruise’a, którą bezsprzecznie wielbię, gdyż idealnie oddał charakter i osobowość książkowego Lestata. Aktor (podobnie jak swego czasu Heath Ledger w przypadku Jokera) nie cieszył się poważaniem ze strony fanów książki po tym gdy ogłoszono, iż to on wcieli się  w najbardziej znany wampirzy twór Anne Rice. Sama autorka zresztą nie kryła swojego niezadowolenia z obsadzenia Cruise’a. Jednak po obejrzeniu filmu publicznie przeprosiła aktora, m.in wykupując jedną ze stron magazynu Variety, na której opublikowała list wychwalający jego kreację. Jej słowa za i przeciw możecie przeczytać tutaj.

http://www.youtube.com/watch?v=DAsQimbUNsY

„Wywiad z Wampirem” zajmowałby zaszczytne drugie miejsce w rankingu moich ulubionych wampirzych filmów – nie tylko ze względu na świetną obsadę i klimat, ale także za sporą dawkę czarnego humoru, której nie brakuje w filmie. Na deser fragment dokumentu, w którym między innymi Cruise opowiada o swoim bohaterze.

Eric Northman z „True Blood”

Eryk to mój ulubiony wampir serialowy. Za życia był walecznym wikingiem, a po przejściu „na druga stronę” jest obecnie jednym z najstarszych wampirów, pełniącym rolę szeryfa wampirzej społeczności. Widział już w swoim życiu niejedn, przez co dość ciężko jest mu zaimponować lub go poruszyć. Preferuje postawę permanentnego znudzenia. Zazwyczaj chłodny i opanowany, ale są momenty gdy potrafi być śmiertelnie niebezpieczny, a także dość perfidny i przebiegły.

http://www.youtube.com/watch?v=RhIpaoQQwys

John Mitchell „Being Human”

Wampir który bardzo stara się „być człowiekiem”. Przemieniony na froncie podczas I Wojny Światowej (poświecił się w zamian za życie ludzi ze swego oddziału). Obecnie abstynent z zamiłowaniem do ciągłego noszenia rękawiczek bez palców. Dzieli mieszkanie z wilkołakiem i duchem i dorabia jako sprzątacz w szpitalu. Wcielający się w niego Aidan Turner zdecydowanie lepiej prezentuje się na ekranie niż Mitchell z odcinka pilotowego.

http://www.youtube.com/watch?v=11BIwTIaQek

Julian Luna z „Kindred: The Embraced”

Szarmancki i dystyngowany Julian jest władcą pięciu grup wampirów zamieszkujących San Francisco. Dla śmiertelników jest domniemanym mafiozem, dla swojego gatunku zaś wampirzym księciem i strażnikiem pilnującym, aby poprzez „maskaradę” wampirza tożsamość pozostała dla śmiertelników ukryta. Sam serial, oparty na RPGu „Wampir: Maskarada”, był jednym z ciekawszych wczesnych telewizyjnych eksperymentów z wampirami. Niestety „Kindred: The Embraced” doczekał się jedynie ośmiu odcinków, po których serial zdjęto z anteny. Nawet jeśli okazałby się sukcesem, to nie byłby już tak ekscytujący bez Luny – Mark Frankel zginął tragicznie w wypadku motocyklowym.

http://www.youtube.com/watch?v=JOGpEy67_q8

Edward Dalton z „Daybreakers”

Ma na imię Edward i to na szczęście jedyna rzecz, która go łączy z jego imiennikiem z „Twilight”. W świecie rządzonym przez wampiry, gdzie ludzkość jest gatunkiem zagrożonym, naukowiec Edward jak na krwiopijcę cechuje się dość niewampirycznym usposobieniem. Współczuje ludziom, nie pije ich krwi (za to dużo pali) i desperacko pracuje nad substytutem ludzkiego osocza.

Richard Wirth z „Blood Creek”

Nazistowski naukowiec, który przesadził nieco z okultyzmem, przez co stał się „przystojny inaczej”. Bardzo pragnie krwi i nie przepada za pewnymi runami (np. przed runą „dagaz” oznaczającą… „dzień”). Ma słabość do kości swoich przodków i płyt z przemówieniami Führera.

http://www.youtube.com/watch?v=VgNjaewiCdg

Max Schreck z „Shadow of the Vampire”

Kolejny „przystojniak”. Nieco zdziczały, nieokrzesany i dość tajemniczy.W skutek zamiłowania pewnego reżysera do nadmiernego realizmu zostaje zatrudniony jako aktor w filmie o… wampirze. „Shadow of the Vampire” to przewrotne spojrzenie na realizacje jednego z kamieni milowych niemieckiego ekspresjonizmu (i jednego z pierwszych filmów o wampirach w ogóle), „Nosferatu” Friedricha Murnaua. Jeśli chcecie obejrzeć oryginał to zapraszam tutaj.

Warto dodać, iż za tą kreację Willem Dafoe był nominowany do Oskara (Dafoe ma jakąś słabość do krwiopijców: oprócz  „Shadow of the Vampire” wystąpił także w „Vampire’s Assistant” i „Daybreakers”).

http://www.youtube.com/watch?v=HzhCA3gQWyQ

Jerry Dandridge z „Fright Night”

Przystojny, bogaty i ceniący prywatność, sąsiad niemalże idealny. Do czasu gdy okaże się spragnionym krwi wampirem. Zdecydowanie wie jak „podkręcić” kobietę:

http://www.youtube.com/watch?v=qX-ncFG4Iqg

Spike z „Buffy”

Kiedy wszystkie nastolatki wzdychały do Anioła,  ja i tak wolałam tą wampirzą inkarnację Billy’ego Idola.

http://www.youtube.com/watch?v=5yB0ka7UnM4

Ojciec Hyun z „Thirst”

„Thirst” to w skrócie taki „Żar Ciała”, tyle że z wampirami. Postać dobrotliwego, bogobojnego kapłana i obserwowanie jego wewnętrznego konfliktu z „nowym sobą” sprawiło, iż jest to jeden z bardziej oryginalnych wampirzych tworów. W szczególności wyróżnia go, dość pechowy, sposób przemiany: będąc królikiem doświadczalnym, w eksperymencie mającym na celu wynalezienie szczepionki na śmiertelną chorobę, zostaje mu przetoczona krew należąca do wampira.

http://www.youtube.com/watch?v=Pj5xmmQj-lk

Liczyhrabia z „Ulicy Sezamkowej”

No bo nikt nie liczy tak jak ON! No i ten akcent! Jego zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (zwane arytmomanią) zagwarantowało mu nie lada karierę na Ulicy Sezamkowej. No i szacun za to.

http://www.youtube.com/watch?v=TJxKvwMIVtA

Dracula do bani czyli trzy porażki obsadowe

Gerard Butler z „Dracula 2000″ – Gerry jako twardy wojownik  Leonidas/Hun Attyla/Beowulf (niepotrzebne skreślić)? Jestem jak najbardziej za! Gerry jako najsłynniejszy wampir świata? Nie, dziękuję (choć scena kiedy wchodzi do sklepu muzycznego, a wszystkie panie dostają ślinotoku na jego widok była zabawna). „Dracula 2000″ miała być unowocześnioną wersją klasycznej historii, ale wyszło jak wyszło… czyli dość kiepskawo (jedynie ścieżka dźwiękowa im się udała). Co prawda, całkiem zmyślny był ten pomysł z prawdziwym pochodzeniem pana D, ale to trochę za mało, żebym uznała ten film za dobry.

Tutaj możecie zobaczyć filmik z castingu Butlera (chyba urwał się prosto z planu „Huna Attyli”).

Dominic Purcell z „Blade:Trinity” - brat Michaela Scofielda wampirem?! To był mój największy LOL podczas oglądania trzeciej części „Blade’a”.

Richard Roxburgh z „Van Helsing” - nie zapamiętałam z tego infantylnego koszmarku CGIowego wiele. Jedynie atrakcyjną Kate Beckinsale i… szkaradnego hrabiego Draculę właśnie.

H.G Wells pisząc swoją „Wojnę Światów” nie przypuszczał pewnie, że wielkie roboty staną się popkulturowym symbolem – jednym z najfajniejszych i zarazem najbardziej infantylnych wymysłów fantastyki naukowej. A to za sprawą Japończyków, którzy jeden z gadżetów charakterystycznych dla pulpowej amerykańskiej s-f z połowy XX wieku przekształcili w prawdziwy fenomen: mecha. Groźne, olbrzymie i śmiercionośne maszyny wojenne.

Niestety, do niedawna poza Japonią fenomen ten w zasadzie nie istniał. Na niwie filmowej temat podjęły m.in. „Gwiezdne Wojny„, „Robot Jox„, „Robot Wars„, „Avatar„, ostatnia część „Żołnierzy Kosmosu” oraz… „Power Rangers„. Jednak przez dekady to Japończycy rządzili w tej niszy.

Sukces „Transformersów” sprawił, że czeka nas coraz więcej „mechatego” kina, nie tylko rodem z Japonii:

Jhontex 422

Nasi znajomkowie z Quiet Earth donieśli niedawno o interesującym projekcie: kolumbijskiej produkcji z wielkimi robotami w roli głównej. Zdziwieni? Po furorze jaką zrobiło urugwajskie „Panic Attack!” nie powinno dziwić, że dalecy sąsiedzi z Ameryki Południowej również spróbują swych sił w kinie s-f. Z tym, że „Jhontex 422″ już na starcie jest zapowiadane jako duża produkcja, która „zmieni kino na skalę globalną”. Czcze przechwałki? To okaże się za jakiś czas.. Miguel F. Berg, który jest producentem, widzi w tym filmie olbrzymi potencjał (także marketingowy, jako bazę pod produkcję gadżetów i gier komputerowych). Ja widzę tylko wariację nt Macrossów i Evangelionów…

Miasto Słońca jest ogarnięte wojną między dwiema olbrzymimi korporacjami. Inteligentne maszyny zdają sobie sprawę z możliwości odczuwania, i ta nowa kasta wojowników bierze udział w wojnie między dobrem i złem. Gdy światu zagraża dominacja maszyn, jeden człowiek musi stawić czoła zastępom przeciwników i uratować ludzkość przed odejściem w niepamięć.

Choć zwiastun promocyjny jest już ukończony, to na chwilę obecną udostępniono jedynie kilka szkiców koncepcyjnych:

Project London

„Project London” to nietypowa, partyzancka wręcz produkcja. Pełnometrażowy, wypełniony efektami wizualnymi film, powstający przy zerowym budżecie, jako efekt współpracy blisko 250 ochotników z całego świata. Wykorzystują oni głównie otwarte oprogramowanie (takie jak Blender), zaś koordynacją całości zajmuje się amerykańskie studio The Triumvirate.

Po II Wojnie Światowej rasa obcych Nalardian przybywa na Ziemię, przynosząc ze sobą również swoją technologię. Na świecie panuje pokój, zapewniony przez światowy rząd który pomogli stworzyć – Połączone Dowództwo.

Główny bohater – Nebraska Higgins – trafia w świat intryg i knowań, kiedy Dowództwo zabija jego ojca, znanego z pilotowania mecha Arizona.

Londyńskie Podziemie, grupa rewolucjonistów, widzi w tym swoją szansę i rekrutuje Nebraskę do walki z Dowództwem.

Los świata zależy od niego.

Strona oficjalna: projectlondonmovie.com

Już niedługo film zostanie w całości opublikowany w sieci.

Gaiking

„Gaiking” to już wynalazek japoński. W połowie lat 70 ubiegłego wieku powstał serial animowany składający się z 44 odcinków.

Historia serialu opowiadała o walce tytułowego robota – Gaikinga – z hordami kosmitów. Kosmici owi szukają nowego domu po tym jak ich planeta Zela staje w obliczu zniszczenia przez czarną dziurę.

Ot, typowa bzdurka, ale interesującym elementem tej produkcji jest fakt, że twórcy zamierzają zbudować ogromne makiety robotów, zeskanować je i dopiero na bazie tak powstałych modeli tworzyć animację. Japończycy są szaleni…

Poniżej krótka zajawka, prezentująca stylistykę jaką operować będzie film:

http://www.youtube.com/watch?v=qS6E-Nu3xsg

Premiera zapowiedziana jest na 2012 rok.

Gigantor

„Gigantor” (a właściwie „Tetsujin28″) to pierwsza w historii japońska seria opowiadająca o mecha. Serial oparty na komiksie Mitsuteru Yokoyamy pojawił się już w 1963 roku. Od tego czasu „Tetsujin 28″ powracał na ekrany telewizorów jeszcze 3 razy: w roku 1980, 1992 i 2004. Żeby było ciekawiej, 5 lat temu zrealizowano pełnometrażowy film aktorski z beczułkowatymi robotami w roli głównej:

http://www.youtube.com/watch?v=FZEmE7boosY

Jednak Japończykom ciągle jest mało. W 2008 roku ruszyła produkcja kolejnego filmu, tym razem zrealizowanego w postaci animacji komputerowej przez studio Imagi:

http://www.youtube.com/watch?v=QHdDU-EOz6k

Jak dotąd jednak film nie został ukończony i na skutek porażki finansowej jakiej doznał „Astro Boy”, jego realizacja została wstrzymana, a Imagi… zamknięto.

Jednak nic straconego! Od pewnego czasu pojawiają się plotki o planach kolejnej pełnometrażowej aktorskiej ekranizacji, z Mamoru Oshiim na stołku reżyserskim!

Voltron & Robotech

Zarówno „Voltron” jak i „Robotech” to zamerykanizowane japońskie seriale animowane (obie serie powstały przez połączenie kilku oryginalnych seriali oraz zmianę dialogów). Tym cołączy oba projekty jest również stan zaawansowania, który jest… żaden.

O aktorskiej adaptacji „Voltrona” mówi się już od kilku ładnych lat. W 2005 roku pojawiły się pierwsze plany dotyczące tego filmu, jednak dopiero sukces „Transformersów” nadał całej sprawie pozorów realności. Dlaczego pozorów? Bo od tego czasu został jedynie ukończony scenariusz, a cała sprawa rozbija się o spory między właścicielami praw autorskich…

„Robotech” z kolei nie ma ukończonego nawet scenariusza, a udział Tobiego Maguire’a można uznać chyba jedynie za plotkę.

Czas pokaże…