Macie ochotę na odświeżenie „Poszukiwaczy zaginionej Arki”? Raz na jakiś czas zdarza się to chyba każdemu. Dla odmiany najbliższym razem polecamy obejrzeć fanowskie „filmumentary” autorstwa niejakiego Jamiego Benninga. Kawał dobrej roboty!

„Filmumentary” to specyficzny dokument, gdzie niby oglądamy cały film, ale w tle słyszymy fragmenty wywiadów i komentarzy, większość ujęć jest zastąpionych różnego rodzaju materiałami archiwalnymi (+ sceny usunięte), kilka ciekawostek możemy też przeczytać. W ciągu ostatnich kilku lat Benning zrobił już podobną rzecz z „Gwiezdnymi wojnami” („Star Wars Begins„, „Building Empire„, niestety „Returning to Jedi” wydaje się być już niedostępny w sieci) – również zdecydowanie warto zobaczyć. Więcej o projekcie na stronie Filmumentaries.

Raiding The Lost Ark: A Filmumentary By Jamie Benning from jambe davdar on Vimeo.

[Za Firstshowing]

Twórcy projektu „Star Wars Uncut” udostępnili w sieci pełną wersję filmu. Finansowane i tworzone społecznościowo dzieło powstawało 3 lata i składa się z piętnastosekundowych fragmentów nagrywanych w różnych technikach przez fanów z całego świata. Wyjątkowa rzecz!

Przed Wami pełna fanowska wersja „Nowej nadziei”.

www.youtube.com/watch?v=7ezeYJUz-84

W 2010 roku projekt został nagrodzony Emmy w kategorii Outstanding Creative Achievement In Interactive Media – Fiction. Serdecznie zapraszam na stronę Star Wars Uncut.
[Za kawerna.pl]

W dobie eksploatacji 3D, tworzenia całkowicie wirtualnych bohaterów czy kreowania skomplikowanych efektów specjalnych, „The Artist” Michaela Hazanaviciusa to prawdziwe kuriozum. Jednak to właśnie ta. nie tylko niema, ale i czarno – biała historia, ma spore szanse na zdobycie statuetki Oskara w kategorii Najlepszego Filmu. Niby czemu Hollywood nie miałoby nagrodzić obrazu, który jest swoistym hołdem dla przemysłu filmowego jak i magii kina?

Hollywood w 1927 roku. George Valentin (Jean Dujardin) jest gwiazdą pierwszej wielkości epoki kina niemego. Jednak pojawienie się  filmu dźwiękowego rujnuje jego karierę. Nieoczekiwanie, nowy wynalazek staje się trampoliną do sukcesu młodej statystki Peppy Miller (Berenice Bejo), która podkochiwała się w Valentinie w czasach jego świetności.

 

Zwiastun:

www.youtube.com/watch?v=OK7pfLlsUQM

Reportaż zza kulis:

www.youtube.com/watch?v=OKsaid0aavM

Temat manipulacji medialnej był podejmowany w kinie już wiele razy. Czy to w aspekcie propagandowym („1984″), filmowym („Sim0ne”), politycznym („Fakty i akty”) czy też marketingowym („Oni żyją”). Rosyjskie „Pokolenie P” zdaje się łączyć te nurty w jedną całość, prezentując fabułę inspirowaną historią Rosji ostatnich 20 lat, ubraną w płaszczyk nieco gorzkiej groteski.

Oparty na książce Wiktora Pielewina film pokazuje na przykładzie Wowy Tatarskiego historię wielu młodych Rosjan, którzy próbują znaleźć się w nowej rzeczywistości. Główny bohater po ukończeniu studiów znajduje pracę, jako copywriter i robi zaskakująco szybką karierę w firmie. Przy tej okazji odkrywa, że wielki biznes i polityka, znane ludziom z mediów, są tylko iluzją .

W odróżnieniu od książki, której akcja kończy się u schyłku lat 90-tych XX w., film doprowadzono do naszych dni, a nawet w przyszłość^, pokazując ogłupiające działanie telewizji.

Choć prace nad filmem rozpoczęły się już w 2006 roku, to na ekrany kin w Rosji wszedł on dopiero w połowie kwietnia bieżącego roku. Całkiem niedawno pokazywany był też na tegorocznym festiwalu TIFF. Choć premiera filmu miała już miejsce, to zwiastuny i klipy promocyjne wydały mi się na tyle interesujące, by zwrócić Waszą uwagę na ten tytuł. Nawet mimo tego, że  prawdopodobnie nie doczeka się on dystrybucji w Polsce.

Zwiastun 1

www.youtube.com/watch?v=Oqe-nNhp0kw

Zwiastun 2

www.youtube.com/watch?v=YTkreglCGiQ

Klip 1

www.youtube.com/watch?v=B9sqx_Ifn94

Klip 2

www.youtube.com/watch?v=j9ekQ796w48

Reklama 1

www.youtube.com/watch?v=0XS48fmmOiE

Reklama 2

www.youtube.com/watch?v=nXzhkIa_On4

William Friedkin czasy swojej filmowej świetności ma już dawno za sobą, jednak dzięki współpracy z dramaturgiem Tracy Lettsem udało mu się niejako powrócić do dawnej formy (choć na mniejszą skalę). „Killer Joe” to już drugi wspólny projekt obu panów, a pierwsze recenzje z tegorocznego festiwalu w Wenecji jedynie potwierdzają, że jest to kooperacja jak najbardziej pomyślna.

Ich pierwszym wspólnym filmem był niedoceniany „Bug” z 2006 roku. Wyjątkowo niepokojące studium paranoi z jak dotąd najlepszą kreacją Michaela Shannona. „Killer Joe” jest  produkcją utrzymaną w nieco lżejszym tonie, jednak podobnie jak „Bug” może pochwalić się solidną grą aktorską i wyjątkowo udanym transferem z teatru na kinowy ekran.

Historia skupia się na dwudziestodwuletnim dilerze (Emile Hirsch), który nie mając wystarczającej sumy do spłaty długu, wpada na pomysł usunięcia swojej wyrodnej matki i zgarnięcia potrzebnych pieniędzy z jej polisy ubezpieczeniowej. Jednak by tego dokonać potrzebuje usług profesjonalisty – tytułowego Killer Joe (Matthew McConaughey) – który do momentu kiedy pojawi się kasa – w ramach tak zwanego „zabezpieczenia”- zatrzymuje jego siostrę, Dottie (Juno Temple).

Matthew McConaughey po latach grania w głupawych komediach romantycznych, wreszcie doczekał się roli na miarę swojego debiutu w „Czasie Zabijania”. Ponownie jest „dżentelmenem z Południa” , jednak tym razem gładkie słówka i nienaganne maniery kryją zimną osobowość o dość mrocznym zacięciu (m.in. ta zaskakująca kreacja aktora jest przedmiotem wielu pochwał weneckich recenzentów). Lubię takich bohaterów i lubię McConaughey’a w wydaniu mocno „południowym”, więc bardzo jestem ciekawa jego roli , a po niesamowitym „Bug”  kolejny film spółki Freidkin i Watts witam z nieukrywaną radością.

www.youtube.com/watch?v=dJlhEGrQM60

Ps. Co ciekawe, w wersji teatralnej „Killer Joe” w jedną z ról wcielił się Michael Shannon, który potem zagrał w filmowej wersji wspomnianego „Bug”.

[za The Playlist]

Poznajcie człowieka, którego jedna czołówka zrewolucjonizowała cały biznes zajmujący się projektowaniem sekwencji filmowych. Kyle Cooper – bo o nim mowa – to twórca uważany przez  wielu dizajnerów i grafików za absolutnego mistrza w swoim fachu, którego dokonania stanowią źródło niekończących się inspiracji.

Czołówką po której żadna sekwencja filmowa nie była już taka sama, jest ta stworzona przez Coopera na potrzeby „Se7en” Davida Finchera:

www.youtube.com/watch?v=4thzyFFdvVc

Wywiad z twórcą:

www.youtube.com/watch?v=Y6kE0FccYkM

www.youtube.com/watch?v=QSwTZZWux4g

Dawn of the Dead

Mimic

Wild Wild West

Ostatnie dokonania Coopera to czołówki do między innymi: „The Walking Dead”(główny projektant) i „Tron:Legacy” (producent wykonawczy).

www.youtube.com/watch?v=bc3nHzvp_Uc

www.youtube.com/watch?v=GBkhTqJOkOQ

Więcej na prologue.com

„Hunger” Steve’a McQueena to jeden z mocniejszych debiutów filmowych ostatnich lat. Obraz, który boleśnie wstrząsa widzem, nie pozostawiając go obojętnym na długo po seansie. To także doskonały przykład wyjątkowego artyzmu w sposobie prezentowania dość brutalnej tematyki, jak i przełomowa rola Michaela Fassbendera. Nic więc dziwnego, iż wspomniani panowie postanowili połączyć siły w kolejnej produkcji.

„Shame” to historia trzydziestoparoletniego Brandona (Michael Fassbender), mieszkańca Nowego Jorku i zaawansowanego seksoholika. Pewnego dnia jego „monotematyczną” egzystencję zaburza przyjazd młodszej siostry (Carey Mulligan), która niedługo potem wprowadza się do jego mieszkania. Jej pobyt nie tylko wprowadza wiele komplikacji, ale także zmusza go do rozliczenia się z bolesną przeszłością.

Trzeba przyznać, iż motyw przewodni „Shame” – seksoholizm – to zagadnienie dość rzadko prezentowane w kinie (ostatnio całkiem udany okazał się „Choke” z Samem Rockwellem), a znając sposób w jaki McQueen obchodzi się z niewygodną tematyką, wielu zapewne uzna film za kontrowersyjny lub skandaliczny. Mimo wszystko (z tego co piszą pierwsi festiwalowi recenzenci) „Shame” to przede wszystkim kolejna, świetna rola Fassbendera (a tych nigdy za mało!). To również przykład na to, iż artystyczne pochodzenie McQueena i jego niezwykła dbałość o produkt końcowy (choćby pieczołowitość z jaką przygotowuje poszczególne ujęcia) gwarantują, iż ich nowa, wspólna produkcja stanie się doznaniem nie mniej poruszającym niż „Hunger”.

Podczas festiwalu w Wenecji zaprezentowano krótki klip z filmu (pojawia się około 2:30)

www.youtube.com/watch?v=NrEsI3Nj1gc

[za Indiewire]

Andrea Arnold już od czasu swojej (obsypanej nagrodami) krótkometrażówki „Wasp” jest na liście reżyserów, na projekty których czekam zawsze z niecierpliwością. Jednak jej nowy film budzi we mnie pewne wątpliwości. Jako absolutna fanka powieści Emily Bronte, ze zdziwieniem przeczytałam informację o ekranizacji Arnold, która nie tylko mocno redukuje fabułę, ale również w roli Heathcliffa obsadza czarnoskórego aktora.

Nowa ekranizacja „Wichrowych wzgórz” miała swoją premierę na tegorocznym festiwalu w Wenecji i jak można było się spodziewać, podzieliła krytyków. Nie chodzi tu jedynie o postać Heathcliffa, który u Arnold nie jest cyganem, tylko pochodzi z Wysp Karaibskich, ale również o istotne zmiany w narracji. Siła pierwowzoru literackiego opiera się na rozbudowanych, żywych dialogach między Heathcliffem i jego ukochaną Catherine. Reżyserka postanowiła je jednak mocno zredukować, na rzecz bardziej nastrojowej strony wizualnej oraz wolniejszej akcji – bardziej oddających klimaty gotyckie. W głównej roli męskiej wystąpił debiutant James Howson, a w roli Catherine zobaczymy (znaną z roli Effie w serialu „Skins”) Kayę Scodelario.

Widać swoistą modę na prozę sióstr Bronte. Po całkiem udanej ekranizacji „Jane Eyre” Cary’ego Fukunagi i ten klasyk doczekał się nowej wersji. W przeciwieństwie jednak do tego pierwszego filmu, dzieło Arnold odchodzi dalej od pierwowzoru. Czy będzie to z korzyścią dla filmu? Zobaczymy. Po świetnych obrazach, jak „Red Road” czy „Fish Tank”, myślę, że można się spodziewać przynajmniej interesującego seansu.

www.youtube.com/watch?v=rjFSPYnnq7g

Węgry powoli stają się nieoficjalną stolicą europejskiej fantastyki. Po adaptacji opowiadania Lema „1″ przez Petera Sparrowa, szorcie „Henry Waltz” Emila Goodmana, przyszła pora na kolejne świetnie zapowiadające się przedsięwzięcie w sosie SF. A żeby było jeszcze fajniej, „Thelomeris” to produkcja czerpiąca garściami z retrofuturyzmu i głęboko osadzona w klimatach kina noir.

Co ciekawe konsultantem scenariusza do filmu jest Mark Hamill. Wybór to dość… dziwny. Co prawda, Hamill – po tym gdy aktorska kariera mu nie wyszła – przerzucił się na pisanie komiksów i „grę” głosem (podkładał między innymi głos Jokera w serialu animowanym o Batmanie), to mimo wszystko nie bardzo rozumiem co kierowało twórcami „Thelomeris”. Jednak, z Hamillem lub bez niego wspomniana produkcja – choć nakręcona głównie przy pomocy green screenu i silnie kojarząca się z „Dark City” Proyasa – stanowi coś wyjątkowego na europejskim rynku i bardzo jestem ciekawa efektu końcowego.

Zwiastun

www.youtube.com/watch?v=WVhQM0HRxAs

Storyboardy

www.youtube.com/watch?v=fqklkmwuxYE

Strona filmu na Facebooku: facebook.com/pages/Thelomeris-science-fiction-movie

„Small Gods” to komiks Jasona Randa opowiadający o świecie gdzie jeden procent populacji posiada nadnaturalne zdolności. Marcus Perry wraz z ekipą postanowił zekranizować wspomnianą historię obrazkową (na razie dostępne jest video promocyjne). Co ciekawe, p0mimo etykietki „filmu fanowskiego” realizatorsko jego adaptacja  bije na głowę większość produkcji tego typu. Nie wspominając o tym, iż nawet niektóre profesjonalne – choćby ostatnie dokonanie Coppoli – wypadają przy „Small Gods” dość kiepsko.

Owen Young to policjant posiadający niezwykłe zdolności , które desperacko stara się ukryć. Jednak gdy wraz ze swoim partnerem zostaje wezwany do pozornie rutynowej sprawy, jego sekret zostaje zagrożony.

Strona oficjalna: www.smallgodsmovie.com

Profil na facebooku: www.facebook.com/SmallGodsmovie

Macierzyństwo – wbrew temu co sugeruje większość hollywodzkich filmów- nie należy do obowiązków lekkich i przyjemnych. Szczególnie gdy jest się na nie kompletnie nieprzygotowanym, lub tak jak bohaterka grana przez Tilde Swinton, po prostu się tego „nie czuje”. Jest jeszcze gorzej, gdy okazuje się, iż twój syn to… socjopata.

„We need to talk about Kevin” to adaptacja dość kontrowersyjnej powieści Lionel Shriver, wyreżyserowana przez Szkotkę Lynne  Ramsay (warto nadmienić, iż to właśnie ona zajmowała się ekranizacją „The Lovely Bones” dopóki Peter Jackson nie wyraził swego zainteresowania. Gdyby pozwolono Ramsay ukończyć wspomniany projekt doczekalibyśmy się zapewne całkiem innego filmu).  Film miał swoją premierę w trakcie tegorocznego festiwalu w Cannes, gdzie zebrał wiele pozytywnych recenzji – chwalono głównie kreację Tildy Swinton, co dziwić nie powinno gdyż talentu odmówić jej (i nosa do intrygujących kreacji) nie można.

We Need to Talk About Kevin Bande-annonce by toutlecine

Inną wersję zwiastuna obejrzeć można tutaj

Klip #1

www.youtube.com/watch?v=bcFCJnGPudg

Klip #2

www.youtube.com/watch?v=8iS6lssWZNw

Klip #3

www.youtube.com/watch?v=v2eoyCh3vQM

Premiera brytyjska: 21 październik 2011

[za The Playlist]

„Sushi Girl” to dość pseudo tarantinowska produkcja, nieco grindhouse’a w klimacie i co najciekawsze obsadzona aktorami, którzy swoje najlepsze lata mają juz za sobą i/lub  znani są z konkretnych, dość ikonicznych ról…

W rolach głównych w „Sushi Girl” zobaczymy: Marka Hamilla, Tony Todda, Danny’ego Trejo, Michaela Biehna, Sonny Chibę i Jeffa Fahey’a.

„Sushi Girl” to historia Fisha, byłego skazańca, który spędził 6 lat w więzieniu i wlaśnie obchodzi swój pierwszy dzień poza kratkami. Przez cały okres trwania wyroku Fish skrzętnie ukrywał wszelkie informacje na temat napadu w którym brał udział i ani razu nie zdradził imion wspólników w niego zamieszanych. Wspomniani towarzysze by uczcić zakończoną odsiatkę, organizują wystawną kolację, składającą się z sushi podanego na nagim ciele pewnej tajemniczej piękności.

Zwiastun

Klip #1

Klip #2

Strona oficjalna: www.sushigirlmovie.com

[za Live For Films]