Rodrigo Cortés, reżyser „Buried„, powraca z nowym filmem w gwiazdorskiej obsadzie. Sigourney Weaver i Cillian Murphy, z pomocą Elizabeth Olsen („Martha Marcy May Marlene„), prowadzą dochodzenie w sprawie oszustów parających się działalnością paranormalną. No i trafiają na Roberta De Niro.

Dr Margaret Matheson (Sigourney Weaver) i jej asystent, Tom Buckley (Cillian Murphy), badają sprawę legendarnego, niewidomego medium, Simona Silvera (De Niro), który powraca po 30 latach tajemniczej nieobecności. W Tomie rodzi się obsesja na punkcie Silvera, którego magnetyzm rośnie z każdą kolejną manifestacją niewytłumaczalnych umiejętności.

Film prezentowany był na festiwalu w Sundance. Większość recenzentów film pochwaliła (zwłaszcza aktorstwo i zdjęcia), ale z dużymi zastrzeżeniami dotyczącymi zakończenia. Cóż, będziemy musieli przekonać się sami.

www.youtube.com/watch?v=vatOw6FquzU

Satyrę rodem z „Idiokracji” wymieszajcie z dramatem ukazanym w „Falling down” i doprawcie negacją zastanego porządku z „Natural Born Killers” a otrzymacie „God Bless America”.

Reżyserem i autorem scenariusza jest Bobcat Goldthwait (którego kojarzycie zapewne jako Zeda z serii filmów o Akademii Policyjnej). W rolach głównych zobaczymy Joela Murraya („Mad Men”, „Shameless”) oraz Tarę Lynn Barr.

Samotny, bez pracy, prawdopodobnie śmiertelnie chory – Frank ma dosyć świata który go otacza i zamierza zrobić porządek ze wszystkimi, którzy na to zasługują…

www.youtube.com/watch?v=C8ECeEjF-7k

Premiera w USA: 11 maja 2012

Od czasu „American History X” Tony Kaye nie nakręcił nic, co poziomem dorównywałoby temu dramatowi z genialną rolą Edwarda Nortona. Dlatego też liczę, iż jego najnowszy film wreszcie przełamie złą passę. „Detachment” może nie tylko pochwalić się świetną obsadą, ale także dość bezkompromisowym wglądem w życie i pracę nauczycieli.

„Detachment” to kronika trzech tygodni z życia kilkunastu wychowawców, administratorów i uczniów liceum, widziana oczami nauczyciela zastępczego (Adrien Brody).

W grono pedagogiczne wcielają się m.in Bryan Cranston, Christina Hendricks, Lucy Liu, James Caaan, William Petersen i Macia Gay Harden.

Zwiastun #1

Zwiastun #2

www.youtube.com/watch?v=0irUqHfB2Rs

Film miał swoją premierę w Polsce podczas Amerykańskiego Festiwalu Filmowego.

„Upside Down” to jeden z tych filmów, które wykraczają poza tradycyjne ramy s-f, plasując się raczej gdzieś w okolicach pokrętnej fantasy lub nawet kina filozoficznego. A przynajmniej tyle można wywnioskować ze zwiastuna…

Naprawdę, ten film stanowi zagadkę. Z jednej strony mamy fabułę, która prezentuje się bardzo, ale to bardzo banalnie.  Z drugiej strony bombastyczną, powodująca zawrót głowy formę. Przeczącą logice, zdrowemu rozsądkowi, przyzwyczajeniom, wręcz wyrwaną ze snu. Czy to będzie jedynie tło dla kolejnej historii miłosnej? Czy oczekiwać można czegoś więcej?

Naprawdę, chciałbym aby „Upside Down” okazał się godnym kontynuatorem trendu prezentowanego przez obrazy takie jak chociażby „Another Earth„. Trzymam za to kciuki i zapraszam do obejrzenia zwiastuna.

Adam (Jim Sturgess) to zwykły człowiek, mieszkający w bardzo niezwykłym świecie. Wiedzie swoje skromne życie, starając się związać koniec z końcem, ale spokoju nie daje mu wspomnienie o dziewczynie, którą kiedyś spotkał. Dziewczynie pochodzącej z innego świata.

Kiedy pewnego dnia Adam zauważa Ewę (Kirsten Dunst) w telewizji, postanawia ziścić marzenie o wielkiej miłości.

Islandia, czyli kraj najbardziej znany z powodu twórczości Björk i kapryśnego wulkanu, nie może pochwalić się bogatą kinematografią. Dlatego też, każda co ciekawsza produkcja z tej części świata przykuwa moją uwagę.

W  „Black’s Game” raczej nie dane nam będzie podziwiać pięknych islandzkich krajobrazów, ponieważ miejscem akcji są mroczne zaułki miasta gdzie kwitnie zorganizowana przestępczość. I podobnie jak w przypadku duńskiej trylogii „Pusher” (Nicolas Winding Refn jest zresztą producentem wykonawczym „Black’s Game”) spojrzenie na ten świat jest dość bezkompromisowe.

Premiera islandzka: marzec 2012

[za Twitch]

Tak się zastanawiam: co też podkusiło Kate Beckinsale to ponownego wciśnięcia się w gumowy kostium Seleny?

Potrzeba gotówki na nowe fillery, czy też fakt, iż od dobrych paru lat w niczym przyzwoitym artystycznie, tudzież kasowo satysfakcjonującym, się nie pojawiła? Owszem, na premierę czeka rimejk „Total Recall”, ale zdobycie akurat tej roli trudne nie było (w końcu mąż reżyseruje). Czasy ciężkie, więc powrót do sprawdzonej formuły dziwić nie powinien. Pytanie tylko, czy „Underworld: Awakening” ma szansę się przebić (obowiązkowo jest w 3D oczywiście!) czy będzie raczej strawny dla wąskiej grupki geeków śliniących się na widok słodkiej Kate w lateksie (w tej części Kaśka nawet się rozbiera!To się dopiero nazywa poświęcenie dla sztuki… tzn. oglądalności!).

Tak czy owak, nowa zajawka sprzedaje film jako upakowane wybuchami i strzelaninami „mroczne” widowisko, w którym to nasza dzielna Kate nie daje sobie w kasze dmuchać (czyli nic nowego). Po co komu fabuła? No ale jak tak strasznie chcecie wiedzieć, to tym razem Selena, po wybudzeniu z wieloletniej śpiączki musi zbratać się ze znienawidzonymi Lykanami by wspólnymi siłami pokonać tych wrednych ludzi. Jest jeszcze kwestia dziecka: dziewczynki (jak się okazuje córki) będącej super hybrydą wampira i lykana.

www.youtube.com/watch?v=-E5GBc6YuQY

www.youtube.com/watch?v=NAWljMyBbYM

Jedynym plusem całej produkcji jest fakt, iż (podobnie jak w przypadku poprzednich części) możemy liczyć na całkiem fajną ścieżkę dźwiękową.

Premiera polska: 20 stycznia 2012

W dobie eksploatacji 3D, tworzenia całkowicie wirtualnych bohaterów czy kreowania skomplikowanych efektów specjalnych, „The Artist” Michaela Hazanaviciusa to prawdziwe kuriozum. Jednak to właśnie ta. nie tylko niema, ale i czarno – biała historia, ma spore szanse na zdobycie statuetki Oskara w kategorii Najlepszego Filmu. Niby czemu Hollywood nie miałoby nagrodzić obrazu, który jest swoistym hołdem dla przemysłu filmowego jak i magii kina?

Hollywood w 1927 roku. George Valentin (Jean Dujardin) jest gwiazdą pierwszej wielkości epoki kina niemego. Jednak pojawienie się  filmu dźwiękowego rujnuje jego karierę. Nieoczekiwanie, nowy wynalazek staje się trampoliną do sukcesu młodej statystki Peppy Miller (Berenice Bejo), która podkochiwała się w Valentinie w czasach jego świetności.

 

Zwiastun:

www.youtube.com/watch?v=OK7pfLlsUQM

Reportaż zza kulis:

www.youtube.com/watch?v=OKsaid0aavM

Już w sierpniu zeszłego roku obiecywaliśmy Wam zwiastun „Warszawy 1935″. Oto wreszcie, po czterech latach wytężonej pracy, możemy zerknąć na stolicę sprzed 70 lat.

Na razie będziemy podziwiać głównie fragment ul. Marszałkowskiej od skrzyżowania z Al. Jerozolimskimi do Ogrodu Saskiego. Cóż, następnym razem, gdy będę mijać nijakie domy towarowe, żal ściśnie mi serce. Zwiastun kusi także ujęciami nieistniejącego Pałacu Saskiego – bardzo jestem ciekawa, jak będzie się on prezentował w całości.

Przypominam, że za projektem stoi studio animacji i postprodukcji „Newborn„. Pomysłodawcą jest Tomasz Gomoła, autor wielu animacji architektonicznych i reklam. Data premiery filmu nie jest jeszcze znana. „Warszawa 1935″ będzie w 3D.

Są dwa powody by cenić Jossa Whedona – seriale „Firefly” i „Dollhouse”. Czy jego dokonania w sferze filmowej okażą się równie wartymi uwagi? To okaże się niedługo. W maju przyszłego roku wejdą na ekrany kin „The Avengers” w reżyserii Whedona, a miesiąc wcześniej „The Cabin in the Woods” na podstawie jego scenariusza.

„The Cabin in the Woods” rozpoczyna się jak miliard typowych slasherów. Grupka nierozgarniętych młodziaków udaje się na odludzie, po drodze spotyka „nie-idźcie-tam!” wieśniaka, ignoruje jego dosadne ostrzeżenie i w efekcie naraża się na niebezpieczeństwo…

Tu jednak podobieństwa się kończą. „The Cabin in the Woods” wydaje się być połączeniem „Krzyku” Cravena i „Cube” Natalego – umyślnie eksploatującym schematy, ale dość zagadkowym dreszczowcem.

Zwiastun

W rolach głównych wystąpią Chris Hemsworth(„Thor”, „The Avengers”), Jesse Williams („Grey’s Anatomy”), Kristen Connolly, Anna Hutchison oraz Fran Kranz („Dollhouse”).

Plakaty

Premiera: 12 kwietnia 2012 (w Polsce pod zmyślnym tytułem „Domek w lesie 3D”…)

Pierwsza zapowiedź disneyowskiej adaptacji „John Carters of Mars” nie przypadła mi do gustu. Trudno powiedzieć, czy to wina wizualnego przesytu, czy nieodpowiedniego montażu. Drugi zwiastun natomiast świetnie sprzedaje film – nakreślając konflikt, który jest osią całej historii i prezentując wiele nowych, bardzo efektownych (i efekciarskich) ujęć.

Dużym plusem będzie na pewno strona wizualna. Nie mam na myśli jakości efektów specjalnych, ale raczej design – odmienny od sztampy, która opanowała większość nowych produkcji s-f (wygląda na to, że nawet „Prometeusz” nie uciekł przed tą swoistą uniformizacją).

John Carter to weteran Wojny Secesyjnej, który w tajemniczych okolicznościach trafia na Marsa — planetę zamieszkałą nie tylko przez ludzi, ale również 4 metrowych, zielonych barbarzyńców. Po tym jak oceany wyparowały, a planeta zaczęła zmieniać się w wielką pustynię, nastąpił powolny upadek cywilizacji i eskalacja konfliktu między obiema stronami.

www.youtube.com/watch?v=nlvYKl1fjBI

W rolach głównych zobaczymy Taylora Kitscha, Bryana Cranstona, Marka Stronga, Willema Dafoe, Jamesa Purefoya i Christiana Haydena Churcha.

Premiera: 8 marca 2012

Strona oficjalna: www.disney.co.uk/john-carter/

[za FirstShowing]

Na mapie europejskiej, filmowej fantastyki zawsze istniały dwa silne bastiony: Wielka Brytania i Francja. Wygląda jednak na to, że przyszłość w tej materii należy do Hiszpanów. W ciągu ostatniej dekady zaprezentowali wiele, coraz lepszych produkcji, a pełnometrażowy debiut Kike Maillo zapowiada się na kontynuatora tego trendu.

Rok 2041. Ludzie żyją w towarzystwie robotów.

Alex – szanowany inżynier cybernetyki – powraca do rodzinnego miasteczka Santa Irene ze specyficznym zadaniem stworzenia robota-dziecka. W ciągu 10 lat nieobecności, kiedy jego brat David wraz z żoną Laną żyli własnym życiem, pojawiła się ich córka, Ewa. Alex nawet nie podejrzewa wpływu, jaki ta wyjątkowa dziewczynka wywrze na jego pracy…

Zwiastun

www.youtube.com/watch?v=p2xad7Rm4DI

Zajawka

www.youtube.com/watch?v=Nu0KFXkZNhw

Film swoją premierę miał 7 września tego roku na Festiwalu Filmowym w Wenecji, a następnie otwierał festiwal w Sitges 6 października. Do hiszpańskich kin wszedł 28 października. Jak dotąd brak informacji o zamiarach wyświetlania filmu poza terenem Hiszpanii, ale dystrybucją międzynarodową zajmuje się Paramount, więc to tylko kwestia czasu. Miejmy nadzieję, że „Eva” trafi również do Polski.

Strona oficjalna: evalapelicula.com

Twórca „L’Apollonide” (po anglosasku przetłumaczonego na „House of Pleasaures”) bierze pod lupę jeden z paryskich przybytków uciech na przełomie wieków. Oprócz właścicielki luksusowego burdelu dla zamożnych dżentelmenów, reżyser „podgląda” także jej pracownice. Wśród nich znaleźć można Madeline, która przez swoje okropne okaleczenia zwana jest „Kobietą która się śmieje”, „weterankę ” Clotildę, marzącą o byciu szanowaną obywatelką i Pauline – naiwną debiutantkę, która dość szybko dostrzega brzydką rzeczywistość obranego zawodu.

O atrakcyjności tego filmowego przedsięwzięcia stanowią zarówno wybór miejsca, jak i epoki, w której rozgrywa się opowiadana historia. Jednak po zerknięciu na plakat i zwiastun, film od razu skojarzył mi się się z „Sleeping Beauty” Julii Leigh. I nie chodzi tu  jedynie o zbliżoną i nieco kontrowersyjną tematykę, ani o to, iż formalnie oba filmy są do siebie bardzo podobne. Ani też, iż oba reklamuje się jako artystyczne wydarzenia. „Sleeping Beauty” oprócz atrakcyjnej formy, okazał się obrazem dość pretensjonalnym, jedynie udającym kino artystyczne (o braku jakiejkolwiek interesującej treści nie wspominając) tak więc przeczuwam, że z „L’Apollonide” może być podobnie.

www.youtube.com/watch?v=9HTgBDbo30Q