Eiko Ishioka

Eiko Ishioka znana jest przede wszystkim ze swoich kostiumów do „Drakuli” Francisa Forda Coppoli, za które w 1992 roku zdobyła zresztą Oskara. Jej projekty są o tyle ciekawe, iż pomimo widocznych nawiązań do danej epoki, cechują się sporą dawką autorskiej awangardy.

Pierwszy raz artystka dała o sobie znać przy okazji prac nad scenografią i kostiumami do „Mishima: A life in four chapters”. Producentem filmu był Coppola, który mając w pamięci jej unikalne projekty, parę lat później zaprosił ją do współpracy nad ekranizacją powieści Brama Stokera.

Dracula

Coppola pragnął, aby kostiumy w jego wizji dziejów wampirzego hrabiego, były czymś więcej niż tylko strojem dopełniającym osobowości bohaterów w niej występujących. Zależało mu na tym, by pełniły rolę podobną do scenografii. Ze względu na złożoność wielu projektów (np. szaty pogrzebowej Drakuli) wykonano jedynie pojedyncze egzemplarze, przez co aktorzy musieli być niezwykle ostrożni w obchodzeniu się ze swoimi kostiumami.

Jak na film kostiumowy, stroje do „Draculi”  są raczej dość awangardowe . Większość projektantów zatrudnionych przy filmie historycznym  stara się zazwyczaj trzymać ścisłych wymogów danej epoki. Jednak Eiko oprócz tradycyjnych wiktoriańskich kostiumów, zaprojektowała garderobę  inspirowaną Orientem, epoką renesansu, a także stworzyła unikalne projekty, czerpiące wprost ze zwierzęcej fizjonomii (pajęczy kaftan Reinfielda, czy też – częściowo wzorowana na jaszczurce zwanej agamą kołnierzastą -  suknia ślubna Lucy).

Kostiumy Miny:

Najbardziej ikonicznymi projektami tego filmowego spektaklu są bez wątpienia stroje noszone przez Draculę. Jego krwistoczerwonej zbroi  próżno szukać w jakichkolwiek podręcznikach historii  – atlas anatomii w tym przypadku okaże się bardziej trafny.  Natomiast złota szata pogrzebowa to nic innego jak trójwymiarowa wersja stroju z obrazu Gustava Klimta „Pocałunek„. Dopełnieniem niezapomnianej kostiumowej trójcy jest bez wątpienia, inspirowany Orientem, szkarłatny szlafrok  z niesamowicie długim trenem.

Kostiumy Lucy:

The Cell

Unikalny styl Ishoki idealnie wpasował się w baśniowe wizje indyjskiego reżysera Tarsema. Pierwszy raz spotkali się na planie fantasmagorycznej „Celi”, w której to Jennifer Lopez zapuszczała się w mroczne zakamarki umysłu psychopatycznego mordercy (Vincent D’Onfrio). Kostiumy do tego filmu z jednej strony cechuje mroczny, nieco fetyszystyczny i gotycki charakter. Z drugiej jednak,  da się zauważyć bijący od nich przepych, tak bliski strojom z  inscenizacji operowych.

The Fall

Ich kolejnym, wspólnym projektem był baśniowy „The Fall”. W tym przypadku kostiumy były „lżejsze” – zniknął mrok, zastąpiony przez inspiracje zaczerpnięte z czterech stron świata.

To nie koniec dość owocnej współpracy obu twórców – obecnie w fazie realizacji znajduje się inspirowany greckimi mitami „Immortals”.

Teresa: The Body Of Christ

Jednym z ostatnich projektów, w którym uczestniczyła artystka, była dość kontrowersyjna włoska produkcja o Świętej Teresie z Paz Vegą w roli głównej, zatytułowana „Teresa: The Body of Christ”. Podobnie jak kostiumy w poprzednich produkcjach, te również – pomimo nawiązań do danej epoki – cechują się odrobiną typowej dla projektantki fantazji.

W jej twórczości odnaleźć można pewne elementy definiujące jej nietuzinkowy styl. Kolorem dominującym jest bez wątpienia czerwień. Jej wyrazistość sprawia, iż nawet najprostszy strój łatwo zapada w pamięć. Co więcej, Eiko nie zapomina o swoich azjatyckich korzeniach. Szykowna harmonia i pewna ascetyczność kroju to, obok barokowo-renesansowego przepychu (często podkreślanego złotymi zdobieniami), jedne z najbardziej zauważalnych elementów jej kostiumów. Projektantka również chętnie sięga po inspiracje do świata fauny (futro przypominające skrzydła motyla noszone przez Darwina w „The Fall, karaluszy kostium Starghera z końcowych scen „Celi”) i flory (roślinne zdobienia sukien Miny i kwiatowo-czerwona kreacja księżniczki z „The Fall”).

Co więcej, Eiko Ishioka nie ogranicza się jedynie do działalności na polu filmowym. Jest także autorką wielu kreacji teatralnych i scenicznych. Do tych najbardziej znanych należą kostiumy do przedstawienia Cirque du Soleil „Varekai” a także koncertowa garderoba Grace Jones z trasy „Hurricane”.

Na koniec warto wspomnieć, iż Ishioka ma na swoim koncie także kierownictwo artystyczne i reżyserię teledysku Bjork „Cocoon”.

Powiązane artykuły

• Ścinki #46
• Wiktoriańskiej epoki mroki i uroki