Mafia hormonalna to temat, którego w kinie gangsterskim jeszcze nie było. Co prawda, sama nazwa nie brzmi tak fajnie jak Cosa Nostra czy Yakuza, a jej członkowie nie są tak „atrakcyjni” filmowo jak rosyjscy Vory v Zakone czy Irlandczycy z Hell’s Kitchen, ale mimo wszystko – dzięki debiutowi reżyserskiemu Michaela Roskama – miałam okazję przekonać się, iż ta organizacja jest równie bezwzględna, jak wyżej wymienieni przedstawiciele światka przestępczego.
Podobno wielkość reżysera można ocenić dopiero po trzech nakręconych filmach, jednak Jeff Nichols już swoim debiutem pokazał, że jego nazwisko jest warte zapamiętania. „Take Shelter”, czyli jego drugi film fabularny, jedynie potwierdza tą tezę.
Belgijski „Bullhead” Michaela R. Roskana to film, który podczas zeszłorocznego obiegu festiwalowego zebrał sporo pochlebnych recenzji, a w swojej ojczyźnie nominowany był do wielu prestiżowych nagród. Wisienką na torcie jest bez wątpienia niedawna nominacja do Oskara w kategorii Najlepszego Filmu Zagranicznego, dzięki której o obrazie usłyszą nie tylko stali bywalcy festwali filmowych.
„Shock Head Soul” to dokument, dramat i animacja w jednym, opowiadające prawdziwą historię szanowanego prawnika opętanego psychotycznymi wizjami.
Satyrę rodem z „Idiokracji” wymieszajcie z dramatem ukazanym w „Falling down” i doprawcie negacją zastanego porządku z „Natural Born Killers” a otrzymacie „God Bless America”.
Od czasu „American History X” Tony Kaye nie nakręcił nic, co poziomem dorównywałoby temu dramatowi z genialną rolą Edwarda Nortona. Dlatego też liczę, iż jego najnowszy film wreszcie przełamie złą passę. „Detachment” może nie tylko pochwalić się świetną obsadą, ale także dość bezkompromisowym wglądem w życie i pracę nauczycieli.
W minionym roku dużo się w Polsce mówiło o filmach Billy’ego Wildera. Naczelny cynik Hollywood doczekał się u nas książki dotyczącej jego twórczości i retrospektyw na Festiwalu Filmów Amerykańskich we Wrocławiu oraz w Suchej Beskidzkiej – jego rodzinnym mieście. Wydarzenia te udowodniają jednak, że Billy Wilder jest często zbyt powierzchownie odbierany jako twórca pociesznych komedyjek, podczas gdy, za swego bogatego artystycznie życia, był jednym z najostrzejszych krytyków społeczeństwa amerykańskiego.
To nie jest współczesna wersja „Miłości w czasach zarazy”. Nowy film Davida Mackenzie jest za to ciekawym połączeniem romansu i science fiction, przedstawiającym apokaliptyczną wizję choroby, od której nie ma ucieczki.
Islandia, czyli kraj najbardziej znany z powodu twórczości Björk i kapryśnego wulkanu, nie może pochwalić się bogatą kinematografią. Dlatego też, każda co ciekawsza produkcja z tej części świata przykuwa moją uwagę.
Od premiery ostatniego filmu Lynne Ramsay – „Morvern Callar” – minęło osiem lat. Jak na reżyserkę, która ma na koncie jedynie trzy filmy fabularne, jest to potężna przerwa. Jej nowe dzieło udowadnia jednak, że Ramsay to artystka, z którą trzeba się liczyć.
Debiut Paddy’ego Considine’a to film, który daje w kość. Jest brutalny, mroczny, a jego bohaterowie nie mają nadziei na „lepsze jutro”. Mimo tego, „Tyrannosaur” to jeden z najlepszych filmów brytyjskich ostatnich lat.
Debiut Seana Durkina należy z całą pewnością do najlepszych i najbardziej dojrzałych obrazów jakie w tym roku miały swoją premierę. To film niejasny, niepokojący i skomplikowany tak jak jego tytuł.
