Nasi stali czytelnicy już doskonale o tym wiedzą: francuska szkoła animacji jest jedną z najlepszych na świecie. Dowodem na to są zarówno pełnometrażowe produkcje, jak i studenckie projekty. Wiele interesujących filmów powstaje też w małych, niezależnych studiach produkcyjnych, takich chociażby jak KawAnimation. “Café Allongé” to jeden z takich właśnie krótkich metraży – lekki, pełen humoru i świetnie zanimowany.

“Ani*Kuri 15″ powstało na zlecenie tokijskiej stacji telewizyjnej NHK. Całość składa się z 15 jednominutowych animacji stworzonych przez 15 różnych reżyserów. Wśród twórców znaleźć można między innymi nazwiska takie jak Mamoru Oshii, Kazuto Nakazawa (znany chociażby ze stworzenia animowanej częśći “Kill Billa”) czy Shōji Kawamori (seria “Macross”). Filmem zamykającym “Ani*Kuri 15″ jest “Good morning” – ostatnie ukończone dzieło zmarłego kilka dni temu Satoshiego Kona (“Perfect Blue”, “Paprika”).

Po obejrzeniu klipu do “The Broken” rockowej grupy Coheed & Cambria naszła mnie myśl, że tak mogłaby wyglądać filmowa adaptacja “Hyperiona“…

Oto i jest. Co prawda jeszcze nieoficjalnie, ale już do obejrzenia – “Animowana Historia Polski” Tomka Bagińskiego. To produkcja która promowała nasz kraj na tegorocznym Expo w Szanghaju.

Weź trzy szczypty “M.A.S.K.”, garść “Trona”, wymieszaj z dwiema łyżeczkami klasycznych “Transformersów” i dopraw Jamesem Bondem. Owiń wszystko w gęste electro i panieruj ekspresyjną animacją, a otrzymasz “Danger seekers”.

“Le Bunker de la Derniere Rafale” (“Bunkier ostatnich wystrzałów”) to fabularny debiut francuskiego duetu Jeunet i Caro. Ten powstały w 1981 roku 25 minutowy film stanowi czytelny drogowskaz odnośnie dalszej twórczości obu panów. Nie brak tu ziarnistej monochromy, groteskowego i fascynującego industrializmu, zbiorowej psychozy bohaterów oraz drwiny z norm społecznych.

Dziś, dla odmiany mam dla Was animację bardziej przyziemną niż fantastyczną. “Lista” Pawła Łyczkowskiego to tegoroczna praca dyplomowa na wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Rzecz dość minimalistyczna, zarówno w formie jak i przekazie, ale emanująca ciepłem i zakończona interesującą pointą.

Dieselpunk to stylistyka, która na niwie filmowej praktycznie nie istnieje (nad czym ubolewam, bo potencjał ma ogromny). Jednak od czasu do czasu pojawiają się filmy czerpiące z tego nurtu – tak jak “Reign of Death” chociażby.

Muszę przyznać, że dawno nie widziałem tak minimalistycznego i niepokojącego filmu. Choć reżyser, Can Eren określa go jako “turecki steampunk” to całość stylistycznie leży gdzieś przecięciu gilliamowsko-orwellowskich fantasmagorii.

Upłynęło trochę czasu od kiedy ostatnio prezentowaliśmy Wam krótkometrażówkę w klimatach postapokaliptycznych. Jednak, jako że przyroda nie lubi próżni – oto przed Wami kolejny, dość nietypowy film, osadzony w świecie “po”.