recenzje i analizy filmów
W swoim najnowszym filmie, Claire Denis powraca do Afryki, w której się wychowała, jednak próżno szukać tutaj piękna i gloryfikacji czarnego kontynentu. Zamiast tego dostajemy mroczny dramat psychologiczny z genialną – jak zwykle – kreacją Isabelle Huppert.
„Inwazja…” w swoich założeniach wydaje się być bliźniaczo podobna do „Dnia Niepodległości”. Punkt wyjścia (nagły, wykonany bez słowa wyjaśnienia atak) oraz rozwój akcji (trudna, skazana na porażkę walka z przeważającymi siłami wroga) są identyczne. Elementów wspólnych można znaleźć wiele więcej, jednak o słabości filmu Liebesmana stanowią nie podobieństwa do starszego brata, a właśnie różnice…
Isabel Coixet zakochała się w Japonii. Nie ona jedna. Problem tylko polega na tym, że postanowiła o tym nakręcić film. „Map of the Sounds of Tokyo” to film dziwny, niepokojący i… no właśnie jaki? Obawiam się, że odpowiedź jest miażdżąca.
„Cienie przeszłości” to cykl, który w założeniu ma przedstawiać filmy starsze, klasyczne (ale nie te znane każdemu, o których napisano już opasłe tomiszcza), lecz te nieco już zapomniane, o których pamięta co najwyżej garść fanów. Dobór filmów jest oczywiście subiektywno-przypadkowy. Nie stosuję tu żadnego klucza. Na pierwszy ogień idą Joseph Losey ze swoim „The Damned” orad Massimo Dallamano i „What Have You Done To Solange?”
Czytaj dalej Cienie przeszłości #1 – The Damned / What have you done to Solange?
Po drugiej stronie miłości nie leży nienawiść tylko obojętność. Taki wniosek można wysnuć z nowego filmu Dereka Cianfrance’a, który jest bolesną analizą rozkładu małżeństwa z sześcioletnim stażem. Analizą niezwykle intymną, choć pozbawioną argumentacji.
„Monsters” Garetha Edwardsa to czysty dowód na to, że Hollywood straciło monopol na dobre kino z obcymi w tle. Niskobudżetowa mieszanka gatunkowa, jaką jest jego fabularny debiut zaskakuje, straszy i daje do myślenia.
Z reżyserskiego debiutu Cassey’a Afflecka można dowiedzieć się wiele na temat szaleństwa, zmanierowania i tego, jak bardzo nieznośny może być celebryta. Pytanie tylko, czy jest to prawda, czy doskonale zaplanowany eksperyment?
Czytaj dalej „I’m Still Here” – recenzja
Nowy film Michaela Winterbottoma jest kontrowersyjną ekranizacją książki Jima Thompsona o tym samym tytule, zaliczanej do klasyki tzw: „pulp fiction”, czyli powieści kryminalnych klasy B. Opowieść o bezlitosnym psychopacie testuje jednak wytrzymałość widza w nieznanym dotąd stopniu, szczególnie jeśli widz jest kobietą. Czytaj dalej „The Killer Inside Me” – recenzja
Na koniec 2010 r. trafiło mi się największe jego kinowe rozczarowanie. „Tron: Dziedzictwo” był jednym z najbardziej oczekiwanych przeze mnie filmów roku. Wprawdzie wiadomo było, że produkcja ta nie będzie niosła nie wiadomo jak głębokiego przesłania, ale aż takiego fabularnego koszmarku się nie spodziewałam.
Ziemia po apokalipsie. Jaki ów kataklizm miał kształt i charakter… nie ma to tak po prawdzie znaczenia. Istotne jest, że najsilniejszy, najinteligentniejszy gatunek, mający niegdyś ambicje sięgnięcia gwiazd, został zmieciony z powierzchni planety, którą w tej chwili rządzą stworzenia, wcześniej bez mrugnięcia oka miażdżone podeszwami butów, traktowane z odrazą i obrzydzeniem, a w najlepszym przypadku lekceważone. Insekty. Owady. Robale.
Węgierskie „1” niestety nie doczekało się jeszcze premiery w Polsce. Film prezentowany był jak dotąd w ramach niezliczonych festiwali na całym świecie, jednak w kinach zobaczyć go nie sposób. My jednak mieliśmy okazję debiutanckie dzieło Patera Sparrowa obejrzeć i powiedzieć możemy jedno: warto czekać.
